«الْقَائِمُ مِنْ وُلْدِى اسْمُهُ اسْمِى وَ كُنْيَتُهُ كُنْيَتِى وَ شَمَائِلُهُ شَمَائِلِى وَ سُنَّتُهُ سُنَّتِى يُقِيمُ النَّاسَ عَلَى مِلَّتِى وَ شَرِيعَتِى وَ يَدْعُوهُمْ إِلَى كِتَابِ رَبِّى عَزَّ وَ جَلَّ مَنْ أَطَاعَهُ فَقَدْ أَطَاعَنِى وَ مَنْ عَصَاهُ فَقَدْ عَصَانِى وَ مَنْ أَنْكَرَهُ فِى غَيْبَتِهِ فَقَدْ أَنْكَرَنِى وَ مَنْ كَذَّبَهُ فَقَدْ كَذَّبَنِى وَ مَنْ صَدَّقَهُ فَقَدْ صَدَّقَنِى إِلَى اللَّهِ أَشْكُو الْمُكَذِّبِينَ لِى فِى أَمْرِهِ وَ الْجَاحِدِينَ لِقَوْلِى فِى شَأْنِهِ وَ الْمُضِلِّينَ لِأُمَّتِى عَنْ طَرِيقَتِهِ وَ سَيَعْلَمُ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَى مُنْقَلَبٍ يَنْقَلِبُون؛[٢]

قائم يكى از فرزندان من است كه نام و كنيه‌اش با من يكى است و ويژگى‌هاى ظاهرى و سيره‌اش با من تفاوت ندارد. مردم را براساس آيين و شريعت من برپا داشته و به قيام مى‌خواند و آنها را به سوى كتاب پروردگارم عزّوجلّ دعوت مى‌كند. هر كه از او اطاعت كند، گويى از من اطاعت كرده و هر كه نافرمانى او را بكند، مرا نافرمانى كرده است و هر كه او را در مدّت غيبتش انكار كند، مرا انكار كرده و هر كه [در آن مدّت و پس از آن‌] او را تصديق كند، مرا تصديق نموده است. از هر كه مرا ضمن جريان او تكذيب كند، به خداوند متعال شكايت مى‌كنم و همين‌طور از كسانى كه با انكار گفته او در مقامش، به ستيز درآيند و آن دسته از امّتم كه از مسير [هدايت‌] او گمراه مى‌شوند و آنها كه ستم كردند [شكوه مى‌برم‌]، [آنان‌] به زودى مى‌فهمند كه به كدام بازگشتگاه، برخواهند گشت.

٣. شدّت عطوفت و مهربانى دو خاتم (عليهما السلام)

درباره شدت مهربانى و دلسوزى حضرت محمّد مصطفى (ص) نسبت به يارانشان در «قرآن كريم» آمده است:

«لَقَدْجاءَكُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِكُمْ عَزِيزٌ عَلَيْهِ ما عَنِتُّمْ حَرِيصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمُؤْمِنِينَ رَؤُفٌ رَحِيمٌ؛[٣]

قطعاً براى شما پيامبرى از خودتان آمد كه بر او دشوار است شما در رنج بيفتيد به [هدايت همه‌] شما حريص است و نسبت به مؤمنان دلسوز و مهربان.»

و در توقيعى از حضرت مهدى (ع) هم شدّت عطوفت ايشان را در قبال پيروانشان مى‌توان مشاهده كرد:

«إِنَّهُ أُنْهِى إِلَى ارْتِيَابُ جَمَاعَةٍ مِنْكُمْ فِى الدِّينِ وَ مَا دَخَلَهُمْ مِنَ الشَّكِّ وَ الْحَيْرَةِ فِى وُلَاةِ أُمُورِهِمْ فَغَمَّنَا ذَلِكَ لَكُمْ لَا لَنَا وَ سَاءَنَا فِيكُمْ لَا فِينَا لِأَنَّ اللَّهَ مَعَنَا وَ لَا فَاقَةَ بِنَا إِلَى غَيْرِهِ وَ الْحَقُّ مَعَنَا فَلَنْ يُوحِشَنَا مَنْ قَعَدَ عَنَّا؛[٤]

به من رسيده است كه گروهى از شما در دينشان دچار ترديد و در دل آنها نسبت به اولياى امرشان شك و حيرت وارد شده است. اين مسئله مايه غصّه و ناراحتى ما شد! البتّه به خاطر خود شما و نه براى ما، براى خود شما ناراحت شديم. زيرا خداوند با ماست و نيازى به غير او نداريم. حق، با ماست و به هيچ‌وجه اگر كسانى از [پيروى از] ما دست بردارند، ما را به وحشت و تنهايى دچار نمى‌كنند.»

پى نوشت:

[١]. «كمال الدّين و تمام النعمة»، ابن بابويه، محمّدبن على، تهران، اسلاميه، چاپ دوم، ١٣٩٥ ق.، ج ٢، ص ٣٣٣.

[٢]. همان، ج ٢، ص ٤١١.

[٣]. سوره توبه، آيه ١٢٨.

[٤]. «الغيبة»، طوسى، محمّدبن الحسن، كتاب الغيبة للحجة، قم، دار المعارف الإسلاميه، چاپ اوّل، ١٤١١ ق.، ص ٢٨٥.