ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢٥ - ٢ ارج نهادن به علم و كفايت حديث
بىرغبتى به دنيا و مظاهر آن از جمله درسهاى بزرگ آن حضرت در دفاع از امام زمان (ع) است. ايشان در اين راه، به زن بودن و باردار بودن خويش توجّهى نداشت؛ بلكه به تنها بودن و يتيم شدن چهار فرزند كوچك نيز توجّهى نكرد و هيچيك از اين انگيزههاى دنيايى، نتوانست مانع حضور ايشان در صحنه دفاع از امام خويش و جانفشانى در راه او شود.
فاطمه زهرا (س) از بزرگترين عاملان به اين آيه شريفه و اين تنها موعظه خداوند در قرآن كريم است كه:
«قُلْإِنَّما أَعِظُكُمْ بِواحِدَةٍ أَنْ تَقُومُوا لِلَّهِ مَثْنى وَ فُرادى؛[١]
بگو شما را تنها يك موعظه مىكنم و آن اينكه براى خداوند، دو نفرى و تنهايى قيام كنيد.»
آرى. آن حضرت يكّه و تنها براى دفاع از دين و امام خويش قيام كرد و هيچيك از ملاحظات و تعلّقات دنيايى نتوانست لحظهاى در او ترديد و سستى ايجاد كند. تا جايى كه عاقبت جان خويش را نيز در اين راه فدا كرد و مظلومانه و غريب، به شهادت رسيد تا دين خداوند و امام زمانش را حفظ كند. حال اين ما هستيم و اين هم درس بزرگ مبارزه با تنهايى و غربت و مظلوميت امام زمان (ع). آيا ما نيز مانند مادر آسمانىمان در دفاع از امام زمان خويش و مبارزه با تنهايى و غربت و مظلوميت ايشان صادق و فداكار هستيم؟
بايد از خويش بپرسيم كه در راه برطرف كردن موانع ظهور آن حضرت، چه نقش و چه ميزان سهم داريم؟ آيا به تنها موعظه الهى در قرآن كه قيام لله براى يارى امام زمانمان است، عمل كردهايم؟ آيا وجود ما براى امام زمان (ع) و لشكر قليل او فايدهاى دارد؟ آيا ما سرباز او هستيم يا سربار او؟
٢. ارج نهادن به علم و كفايت حديث
علم، ريشه همه خوبىها و جهل، اصل همه بدىهاست. علم به دين، از بالاترين واجبات الهى است كه بدون آن، كسب سعادت دنيا و آخرت ممكن نيست. كسب علم و پرسش پاسخ و كتابت علم در سيره حضرت زهرا (س) جايگاه بسيار بلندى دارد. امام على (ع) نقل مىكند كه روزى، يكى از زنان مدينه به حضور حضرت فاطمه زهرا (س) رسيد و عرض كرد: مادر پيرى دارم كه درباره نماز سؤالهايى دارد و مرا فرستاد تا از شما مسائل شرعى نماز را سؤال كنم.
حضرت فرمود: بپرس. آن زن سؤالهاى زيادى پرسيد و پاسخ آنها را شنيد. براى ادامه پرسشها، آن زن خجالت كشيد و گفت: اى دختر رسول خدا! بيش از اين نبايد شما را به زحمت اندازم.
حضرت فاطمه (س) فرمود: «باز هم بيا و هر چه سؤال دارى، بپرس. آيا اگر روزى كسى را اجير كنند تا بار سنگينى را به بام ببرد و در ازاى آن صد هزار دينار (طلا) فرد بگيرد، اين كار بر او سخت است؟»
آن زن گفت: خير. حضرت در ادامه فرمود: «من براى هر سؤالى كه جواب مىدهم، بيش از فاصله بين زمين تا عرش، گوهر پاداش مىگيرم. پس سزاوارتر آن است كه بر من سخت نباشد.»[٢]
از اين فرمايش پى مىبريم كه آموزش دين و معارف اسلامى چقدر مهم است كه انسان بايد در راه آن، خستگىناپذير باشد و شايسته