از روايات و ادعيه نقل شده از معصومان (ع) برمى‌آيد كه هر شيعه وظيفه دارد پيوسته براى سلامتى امام عصر (ع) خود و رفع هرگونه خطر و آسيب از وجود شريف او دعا كند. در اينجا به نمونه‌هايى از آنها اشاره مى‌كنيم:

١. علامه مجلسى (ره) در بيان اعمال ماه مبارك رمضان مى‌نويسد:

«از جمله وظايفى كه در هر شب (ماه رمضان) مقرر شده، اين است كه بنده در آغاز هر دعاى نيكو و در پايان هر عمل پسنديده، آن كس را كه جانشين خداوند- جلّ جلاله- در ميان بندگان و سرزمين‌هاى او مى‌داند، ياد كند؛ زيرا آن جانشين، عهده‌دار همه نيازمندى‌هاى روزه‌دار است؛ از خوراكى و آشاميدنى او گرفته تا همه آنچه او در نظر دارد؛ يعنى همه اسباب و وسايلى كه در اختيار جانشين پروردگار بزرگ (رب الارباب) است. همچنين هر روزه‌دار وظيفه دارد آن جانشين خدا را به آنچه شايسته مانند اوست، دعا كند و معتقد باشد كه خداوند- جل جلاله- و جانشينش بر وى منت گذاشته‌اند كه چنين جايگاه و منزلتى را به او بخشيده‌اند».[١]

مجلسى پس از اين عبارت، روايتى را از «ابن ابى‌قره» نقل مى‌كند كه در آن، به نقل از صالحين (ع) چنين آمده است:

«در شب بيست و سوم ماه رمضان، ايستاده و نشسته و در هر حالى‌كه هستى و همچنين در تمام اين ماه و به هر صورت ممكن، بلكه در تمام مدت روزگارت، پس از بزرگداشت نام‌

خداى تعالى و درود و صلوات بر پيامبر و خاندان او بگو:

خداوندا، ولى و برپا كننده امرت، محمد، زاده حسن، مهدى را- كه برترين درودها و سلام‌ها بر او و پدرانش باد- در اين ساعت و در همه ساعت‌ها، سرپرست، نگه‌دار، راهبر، ياور، راهنما و پشتيبان باش تا او را [نه، از سر زور، بلكه‌] به اختيار [مردم‌] در زمين جايگاه بخشى و او را در درازا و پهناى زمين بهره‌ور و كامران سازى».[٢]

چنان‌كه در عبارت مرحوم مجلسى نيز آمده بود، دعاى ما به امام زمان (ع) در واقع شكرانه نعمت وجود حجت خداست. آن شخصيت بزرگوارى كه هر چه داريم از اوست و همه نعمت‌هاى مادى و معنوى عالم به واسطه او به ما ارزانى مى‌شود.

٢. امام سجاد (ع) در بسيارى از دعاها و مناجات‌هاى خود، دعا به امام و ولى عصر (ع) را مورد توجه قرار داده است و از جمله در دعاى روز عرفه از خداوند چنين درخواست مى‌كند:

«بار خدايا، به ولى خود الهام كن كه شكر نعمتى را كه به او ارزانى داشته‌اى به جاى آرَد و به ما نيز الهام ده كه شكر نعمت هدايت او را به جاى آريم و او را از جانب خود سلطه و توانايى ده و به آسانى راه پيروزى بر او بگشاى و به نيرومندترين اركان قدرت خود يارى‌اش فرماى و پشتش محكم و بازوانش توانا گردان و زير نظر مراقبت خويش قرار ده و در سايه حفظ خود حفظش كن و به ملايكه خود يارى‌اش ده و به شكر پيروزمند خود مددش رسان».[٣]

٣. امام رضا (ع) نيز از سال‌ها پيش از تولد نسل چهارم خود با بيان‌هاى متعدد و متفاوت، او را دعا كرده و يارى‌اش را از خداوند خواسته است. در يكى از اين دعاها چنين مى‌خوانيم:

«خداوندا! [امور] بنده و جانشينت را اصلاح كن، آن‌چنان‌كه [امور] پيامبران و رسولانت را اصلاح كردى. او را با فرشتگانت در بر گير و با روح‌القدس از جانب خودت يارى كن. در پشت سر و پيش روى نگهبانانى قرار ده كه او را از بدى در امان دارند. بيم و نگرانى او را به امنيت و آرامش تبديل كن تا تنها تو را بپرستد و كسى را براى تو شريك نگيرد. هيچ‌يك از آفريدگانت را بر ولى‌ات مسلط مساز. اجازه جهاد با دشمنان تو و دشمنان خودش را به او عطا كن و مرا از ياران او قرار ده؛ زيرا تو بر همه چيز توانايى».[٤]

با توجه به روايات ياد شده، همه ما وظيفه داريم كه پيوسته به ياد امام زمان خود باشيم و در دعاهاى خود هيچ‌گاه دعا براى سلامتى و طول عمر آن حضرت را فراموش نكنيم؛ زيرا اين دعا در گام نخست، اداى بخش بسيار ناچيزى از حقوق بى‌شمارى است كه امام عصر (ع) برعهده همه ما دارند و در مرحله بعد، سپاس و ستايشى است به درگاه خداوند متعال كه ما را از نعمت وجود حجت معصوم خود بهره‌مند ساخته و آن حضرت را واسطه ميان خود و بندگانش قرار داده است.

پى‌نوشت‌ها:

[١]. محمد باقر مجلسى، بحار الأنوار، ج ٩٤، صص ٣٤٨ و ٣٤٩، به نقل از: سيد بن طاووس، إقبال الأعمال، ص ٨٦.

[٢]. همان.

[٣]. صحيفه سجاديه، ترجمه: عبدالمحمد آيتى، چاپ چهارم: تهران، سروش، ١٣٨٠، صص ٣٠٥ و ٣٢٥ نيايش چهل و هفتم.

[٤]. معجم احاديث الإمام المهدى (ع)، ج ٤، ص ١٧١، به نقل از: شيخ طوسى، مصباح المتهجّد، بيروت، ١٤١١ ق، ص ٣٢٦.