آرى آن ذخيره الهى، ديده خداوند است و از آنچه در دل خاك تا افلاك باشد، همه در محضر اوست؛ از اين رو امام رضا (ع) فرمان مى‌داد براى حضرتش از خدا چنين دعا كنند: «بارالها! از ديده بينايت كه به اذن تو مى‌نگرد و گواه بر بندگان تو است، هر بلا و مصيبتى را دور ساز».[١]

پى‌نوشت‌ها:

[١]. امام باقر (ع): طوبى درختى است در فردوس كه حضرت پروردگار به دست خود آن را نشانده است. تفسير برهان، ج ٢، ص ٢٩٣، ح ١٠.

[٢]. امام صادق (ع): ما بنياد هر خير و خوبى هستيم و هر خيرى از فروع ماست، و از آن خوبى‌ها يكتاپرستى، نماز و روزه و ... است. بحارالأنوار، ج ٢٤، ص ٣٠٤، كتاب الامامت، باب ٦٦، إنّهم عليهم السلام، الصلاة و ...، ح ١٥.

[٣]. بحارالأنوار، ج ٨، ص ١٩٦، كتاب العدل، باب ٢٣، الجنة و نعيمها، ح ١٨٥.

[٤]. همان، ج ١٨، ص ٤٠٨، تاريخ نبينا (ص)، باب ٣، اثبات المعراج، ح ١١٨: إنّى أنا الله لا إله إلّا أنا وحدى، محمد صفوتى أيدته بوزيره و نصرته بوزيره فقلت لجبرئيل: «و من وزيره» فقال: «على بن ابى طالب ...»

فلمّا دخلت الجنة رأيت شجرة طوبى اصلها فى دار على و ما فى الجنة قصر و لا منزل إلّا فيها فتر منها.

[٥]. بحارالأنوار، ج ٢٧، ص ١٢٩، كتاب الامامة، باب ٤، ثواب حبهم، ح ١١٩.

[٦]. رسول خدا (ص) در ترسيم درخت سدرة المنتهى فرمود: «... فإذا روقة منها تظل امّة من الامم؛ هر برگى از آن مى‌تواند بر امّتى سايه افكند»، تفسير برهان، ج ٤، ص ٢٤٨، ح ٤.

[٧]. سوره ابراهيم (١٤)، آيه ٢٤.

[٨]. بحارالأنوار، ج ٢٤، ص ١٤١، كتاب الامامة، باب ٤٤، إنّهم (ع) الشجرة ...، ح ٨.

[٩]. سوره نجم (٥٣)، آيه ١٤. نزد سدرة المنتهى.

[١٠]. سوره ابراهيم (١٤)، آيه ٢٤. آيا نديدى چگونه خداوند كلمه طيبه و گفتار پاكيزه را به درختى پاكيزه مثال زده كه ريشه آن [در زمين‌] ثابت و شاخه آن در آسمان است؟!

[١١]. بحارالأنوار، ج ٢٤، ص ١٣٩، كتاب الامامة، باب ٤٤، إنّهم (ع) الشجرة ...، ح ٥.

[١٢]. أبا صلت هروى به امام رضا (ع) عرض كرد: اى فرزند رسول خدا (ص)! به من بگو آيا بهشت و دوزخ اينك آفريده شده؟ فرمود: آرى، رسول خدا (ص) در شبى كه به معراج رفت، به فردوس داخل شد و آتش را ديد. گفتم گروهى برآنند كه بهشت و دوزخ، هنوز پديد نيامده است. امام فرمود: آنان از ما نيستند و ما از آنها نيستيم. هر كس خلقت بهشت و جهنم را منكر شود، بر ما و نبى اكرم (ص) دروغ بسته است. بحارالأنوار، ج ٨، ص ١١٩، كتاب العدل و الجهاد، باب ٢٢، الجنة و نعيمها، ح ٦ و ص ٨٤٨، ح ٦٩ و در روايتى ديگر چنين آمده: خداوند مهربان شبى كه رسولش را به معراج برد به او فرمود: اى محمد (ص)! درود مرا به امتت برسان و به آنها بگو فردوس آبش گواراست و خاكش پاكيزه، نرم و سفيد، ذكر سبحان الله و الحمد لله و لا إله إلّا الله و الله اكبر و لا حول و لا قوّة إلّا بالله آن را كشت مى‌كند پس فرمان ده امّتت را كه بسيار بكارند ...! بحارالأنوار، ج ١٨، ص ٣٣٥، تاريخ نبينا (ص)، باب ٣، اثبات المعراج، ح ٣٦.

[١٣]. تفسير صافى، ج ٣، ص ٧٠.

[١٤]. السلام عليك يا ناظر شجره طوبى و سدرة المنتهى! مفاتيح الجنان، ص ٨٦٨.

[١٥]. بحارالأنوار، ج ٨، ص ١٣٣، كتاب العدل و الجهاد، باب ٢٣، الجنة و نعيمها، ح ٤٠.

[١٦]. سوره انعام (٦)، آيه ٧٥.

[١٧]. تفسير برهان، ج ١، ص ٥٣١، ح ٢.

[١٨]. بحارالأنوار، ج ٢٦، ص ٢٤١، كتاب الامامة، باب ٥، جوامع المناقبهم ...، ح ٥.

[١٩]. بحارالانوار، ج ٢٦، كتاب الامامة، باب ٥، جوامع المناقبهم ...، ص ٢٤٦، ح ١٣.

[٢٠]. مفاتيح الجنان، ص ٨٩٥.