زندگى نامه آيتاللّهالعظمى سيد محمدرضا گلپايگانى قدس سره به روايت اسناد - امامى، محمدمهدى - الصفحة ٣٣ - ٣ - آيت الله حاج شيخ عبد الكريم حائرى يزدى قدس سره

به صورت كفايه و حاشيه‌ى رسايل- منتشر كردند و من از طبع آن مطالب منصرف گرديدم.»[١]

اين عالم بزرگ در اواخر عمر نابينا شده و در سال ١٣١٢ ه. ش از دنيا رفته‌اند و در «قبرستان نو» قم در حجره‌ى مرحوم آيت الله آقاى شيخ محمد سعيد گلپايگانى به خاك سپرده شده‌اند.

٣- آيت الله حاج شيخ عبد الكريم حائرى يزدى قدّس سرّه‌

سومين استاد آيت الله گلپايگانى قدّس سرّه، آيت الله حائرى مؤسس حوزه‌ى علميه مى‌باشد.

ايشان در سال ١٢٧٦ ه. ق به دنيا آمده، بعد از كسب مقامات عالى معنوى و علمى، يكى از وزنه‌هاى زمان خود از رجال بزرگ علم، از استوانه‌هاى دينى و از بزرگان فقها مى‌باشد.

وى از غيورترين مسلمانان بر نواميس شرع مقدس بود و عمر خود را فانى در راه خدمت به دين كرد.[٢]

درباره‌ى عظمت معنوى و علمى ايشان از بزرگان مطالبى نقل شده است كه آن‌ها را به مناسبت مى‌آوريم. فرزند بزرگوارشان مرحوم آيت الله حاج شيخ مرتضى حائرى مى‌گويند:

«مرحوم آقاى سيد جمال الدين گلپايگانى مى‌فرمود كه با آقاى حاج شيخ در قطار مسير سامرا هم‌سفر بوديم؛ ايشان مى‌خواستند به ايران بيايند، من به ايشان گفتم:

شما از كسانى هستيد كه بعد از آقاى ميرزا محمد تقى شيرازى مورد توجه به مطرح هستيد (جهت مقام مرجعيت) آيت الله حائرى گفتند من نمى‌خواهم مرجع شوم، مى‌خواهم بروم به ايران، اگر از دستم برآيد خدمتى به اسلام و مسلمانان بكنم.[٣]»

آيت اللّه گلپايگانى قدّس سرّه از استاد خود چنين نقل مى‌كنند:

[١]. على كريمى جهرمى، پيشين، ص ٢٤

[٢]. ر. ك: محمد محسن آقا بزرگ تهرانى، طبقات اعلام الشيعه، نقباء البشر فى قرن الرابع عشر، ج ٢، دار المرتضى، مشهد ١٣٦٢، ص ٧٤٢

[٣]. على كريمى جهرمى، پيشين، ص ٢٨، با اندكى تصرف