زندگى نامه آيتاللّهالعظمى سيد محمدرضا گلپايگانى قدس سره به روايت اسناد - امامى، محمدمهدى - الصفحة ٢١ - تولد، پدرومادر
وقتى كه به خواب هم رفته بود اين سوره را مىخواند و خود ديدم كه هنگام خواب لبهايش حركت مىكرد و اين سوره را قرائت مىنمود.»[١]
از ويژگىهاى ديگر وى عشق و علاقه به سالار شهيدان حسين بن على عليه السّلام بوده است؛ معظم له مىفرمودند:
«او بسيار مواظبت بر خواندن زيارت عاشورا داشت، هر روز بالاى بام مىرفتند و حضرت امام حسين عليه السّلام را با اين زيارت شريفه زيارت مىكردند.»[٢]
يكى از خصوصيات آن مرحوم، اهل دعا بودن ايشان بوده است، به طورىكه بهترين نمونهى دعاهاى او دعاهايى است كه دربارهى فرزند خود كردهاند؛ آن بزرگوار در صحيفهى سجاديهى خطى كه سابقا هم در پاورقى ذكر شد، بعد از نامگذارى فرزند خود و ضبط تاريخ تولد او چنين نوشتهاند: «اللهم طوّل عمره، و وسّع في رزقه و اجعله من العلماء العاملين بفضلك و كرمك يا ارحم الراحمين[٣]» عمر طولانى و وسعت رزق و عالم عامل بودن، سه دعاى مهم هستند كه ايشان در حق فرزند مىكنند و مستجاب مىشود. عمر با بركت آيت الله گلپايگانى قدّس سرّه نزديك به ٩٨ سال قمرى رسيد، عظمت ايشان چنان بود كه توانستند خدمات علمى، فرهنگى و اجتماعى زيادى انجام دهند و نه تنها عالم عامل شد بلكه هزاران عالم، فقيه و مجتهد و انسانهاى پاك و باتقوى جهت خدمت به اسلام و مسلمين تربيت نمودند و جالب آنكه تنها پسرش را هم از راه توسل و استغاثه به حضرت على بن موسى الرضا عليه السّلام و عنايت خاص آن حضرت به دست مىآورد و به همين سبب او را «هبة الله» مىنامد به طورىكه آيت الله گلپايگانى قدّس سرّه در روز بيستم ذى الحجة سال ١٤٠٩ ه. ق در مجلس خصوصى ضمن تذكر اين مطلب كه عنايت حضرت رضا عليه السّلام به معظم له امرى ثابت و پايدار است، مطلب فوق را به عنوان شاهد، ذكر فرمودند.[٤] مادر معظم له مرحومه هاجر، بانوى محترمهى متدينهاى بود؛ دوران
[١]. ناصر الدين انصارى قمى، پيشين ص ١٧
[٢]. على كريمى جهرمى، پيشين، صص ١١- ١٢
[٣]. على كريمى جهرمى، پيشين، ص ١٣
[٤]. همان، ص ١٣، با اندكى تصرف