زندگى نامه آيتاللّهالعظمى سيد محمدرضا گلپايگانى قدس سره به روايت اسناد - امامى، محمدمهدى - الصفحة ٣١ - ١ - آيت الله سيد محمد حسن خوانسارى قدس سره

محضرشان بهره جستند.

اساتيدى كه وى از محضرشان مدت‌هاى زياد بهره‌مند شده‌اند عبارتند از: آيت الله سيد محمد حسن خوانسارى، آيت الله آقاى آخوند ملا محمد تقى گوگدى و آيت الله حاج شيخ عبد الكريم حائرى يزدى مؤسس حوزه‌ى علميه‌ى قم، كه براى روشن شدن اذهان نسبت به مقامات معنوى و علمى آن بزرگواران، به طور اختصار از احوال آن‌ها بيان مى‌شود:

١- آيت الله سيد محمد حسن خوانسارى قدّس سرّه‌

وى از علماى محترم شهرستان گلپايگان بود و از جهت علمى و معنوى در سطح بالايى از معرفت و كمال قرار داشت؛ وى فرزند محمد يوسف فرزند ميرزا بابا و برادر بزرگ آيت الله حاج سيد احمد خوانسارى قدّس سرّه است كه پس از حدود چهل و پنج سال عمر در سال ١٣٢٨ ه. ق در شهر اراك از دنيا رفته و در جنب امامزاده‌ى آن شهر مدفون گرديده است. آقاى سيد محمد حسن خوانسارى صاحب آثارى چون «حاشيه بر وصايا قواعد»، «رساله در تعيين وقت شب‌وروز» و «تدوين آثار فى الاحوال علماء خوانسار» هستند. آيت الله گلپايگانى قدّس سرّه چند نكته راجع به استادشان نقل كرده‌اند: يكى اين‌كه عمده‌ى استفاده‌شان از درس ايشان در شهر گلپايگان بوده؛ دوم اين‌كه، كتاب «مطول» را نزد ايشان خوانده‌اند.[١] آيت الله گلپايگانى قدّس سرّه درباره‌ى اين درس خاطره‌اى را در روز ٢٥ ربيع الثانى سال ١٤١٢ براى آقاى كريمى جهرمى نقل مى‌كنند:

«رسم آقاى محمد حسن خوانسارى قدّس سرّه اين بود كه وقتى درس مى‌گفتند و جلسه‌ى درس پايان مى‌يافت، هركدام از عده‌اى كه در حضورشان بوديم، بايد يك آيه قرآن بخواند و تجزيه و تركيب كند، من و همشيره زاده‌ام، مرحوم آقا هادى در يك رديف بوديم و مقدّم بر ديگران به شمار مى‌رفتيم، مثلا ما دو نفر يك غلط داشتيم و بقيه چهار و پنج غلط و هركس كه غلطش از همه بيشتر بود،

[١]. على كريمى جهرمى، پيشين، ص ٢٢