زندگى نامه آيتاللّهالعظمى سيد محمدرضا گلپايگانى قدس سره به روايت اسناد - امامى، محمدمهدى - الصفحة ٤٧ - مقام و موقعيت اخلاقى آيت الله گلپايگانى

آورده و به وى اهانت كردند، زمينه‌ى ايجاد آشوب و درگيرى مهيا شده بود، ولى ايشان مقدارى آن‌ها را نصيحت كرده و فرمودند: چقدر عيب است كه شما در خانه‌ى من داريد چنين مى‌كنيد؛ و فرداى آن روز در مجلس درس فرمودند:

آقايانى كه ديشب به منزل ما آمدند و اظهار لطف كردند! خواهشمندم كسى به آنان كارى نداشته باشد.»[١]

از ديگر ويژگى‌هاى اخلاقى ايشان تجليل از فقهاى معاصر مى‌باشد؛ معظم له براى مراجع تقليد و فقهاى هم‌عصر خويش احترام بسيار قائل بودند. گفته شده، هنگامى كه به حج مشرف شده بودند، در پاسخ كسانى كه براى استفتاء مسئله‌اى به خدمت ايشان مى‌رسيدند، ابتدا فتاواى مراجع تقليد معاصر و پس از آن فتواى خويش را بيان مى‌كردند.

اين تجليل از علماى معاصر بيشتر در اعلاميه‌هايى كه ايشان به مناسبت‌هاى مختلف صادر نموده‌اند، پيداست.

از ويژگى‌هاى بارز و مهم مرجع بزرگ شيعه، عشق و علاقه‌ى زايد الوصف به ساحت مقدس امام حسين عليه السّلام مى‌باشد. ايشان در تمام ايام محرم و صفر و در ايام عزادارى ديگر ائمه عليهم السّلام در منزل، مراسم سوگوارى برقرار مى‌كردند و خودشان در غروب عاشورا شخصا بالاى منبر رفته و براى خويشاوندان مقتل مى‌خواندند، آن‌ها هم براى اهل البيت عليهم السّلام گريه و زارى مى‌كردند. عشق و علاقه‌ى ايشان به حضرت سيد الشهدا عليه السّلام آن‌قدر زياد بوده كه فرزندشان مى‌گويند:

«چند سال قبل كه در بيمارستان بسترى بودند و لباس بيمارى به تن داشتند، شخصيت‌هاى كشورى براى ملاقات مى‌آمدند، ايشان كه دوران نقاهت را مى‌گذرانيدند با همان لباس مخصوص بيماران آن‌ها را مى‌پذيرفتند، زيرا عوض كردن لباس زحمت داشت، اما يك روز فرمودند: دلم تنگ است و اشتياق به شنيدن مصيبت حضرت امام حسين عليه السّلام دارم، كسى بيايد و ذكر مصيبتى بكند.»[٢]

[١]. على كريمى جهرمى، پيشين، ص ١٩٣

[٢]. على كريمى جهرمى، پيشين، ص ١٩٢