زندگى نامه آيتاللّهالعظمى سيد محمدرضا گلپايگانى قدس سره به روايت اسناد - امامى، محمدمهدى - الصفحة ٢٠ - تولد، پدرومادر
سادات عالىقدر و معروف به زهد، تقوى و فضيلت بوده، ازاينرو نزد اهالى مقام محترمى داشته تا بدانجا كه بدو لقب «امام» داده بودند؛ هنور هم به اين عنوان ايشان را ياد مىكنند. پايگاه مردمى آن مرد بزرگ در نگاه مردم چنان قوى و محترم بوده است كه حتى بعد از درگذشت او نيز اين ديد و اعتقاد به قوت خود باقى مانده و اكنون كه نزديك به يك قرن از درگذشت وى مىگذرد، هنوز مردم آن منطقه همچنان جهت توسل به زيارت قبر ايشان مىروند.[١] مزار شريف آن مرحوم در كنار راه و مسير كاروان كربلا واقع شده است، زيرا وى وصيت كرده بود كه:
«قبر مرا در كنار جاده قرار دهيد كه گرد و غبار كاروان كربلا و زائران امام حسين عليه السّلام به هنگامى كه از آنجا مىگذرند بر روى قبر من بنشيند.»[٢]
از ويژگىهاى مهم ايشان اهتمام به فريضهى مهم امر به معروف و نهى از منكر بوده، در برابر مظاهر فساد و گناه شجاعانه مىايستادند. آيت الله گلپايگانى قدّس سرّه- كه گهگاهى داستانهايى از پدر محترم خود بيان مىكردند- در روز چهارشنبه بيست و نهم ذى القعدهى ١٤٠٣ ه. ق در جلسهى درس خارج «شهادات» در اين باره چنين نقل فرمودند:
«حكايت مىشود از والد حقير كه در سفرى كه به قم مىآمدهاند در راه به عدهاى كه مشغول عيش و طرب و گناه بودهاند برخورد مىكنند و ايشان امر به معروف و نهى از منكر مىكنند و بالاخره حمله نموده و دستگاه لهو و معصيت آنان را مىشكنند و پاره مىكنند، آنان به ايشان احترام كرده، با آنكه ناراحت شده بودند جسارتى به ايشان نمىنمايند، ليكن به آقايى كه در معيت ايشان بوده و همراهى وى را مىنمود جسارت مىكنند و او را مىزنند.»[٣]
از ديگر ويژگىهاى ايشان، مداومت بر قرائت سورهى توحيد بوده است به طورى كه آيت الله گلپايگانى قدّس سرّه مىفرمودند:
«پدرم هماره سورهى توحيد را قرائت مىنمود و دائما آن را مىخواند، حتى
[١]. ناصر الدين انصارى قمى، پيشين، ص ١٧
[٢]. على كريمى جهرمى، پيشين، ص ١٠
[٣]. على كريمى جهرمى، پيشين، ص ١١