مى‌نشيند؛ لذا از فرصت به دست آمده كمال استفاده را كردند و با مواضع صريح و فعاليت‌هاى خود مشعل انقلاب را فروزان‌تر نمودند. استقبال مردم از مراجع تقليد و حركت به طرف دفتر آيت الله گلپايگانى به خاطر نفوذ سنتى مرجعيت و هم‌چنين استقامت ايشان در مقابل رژيم پهلوى بود كه راهپيمايان در روز دوم تظاهرات (١٩ دى ماه ١٣٥٦) در حالى كه به آرامى تظاهرات مى‌كردند، ناگهان مورد تهاجم نيروهاى رژيم قرار گرفتند. اين زدوخورد تا ساعت‌ها به طول انجاميد؛ بر اثر اين هجوم چندين نفر شهيد و مجروح شدند و نقطه عطف ديگرى در تاريخ انقلاب به وجود آمد. در رابطه با مجروحان و تعداد آن‌ها و موضع‌گيرى آيت الله گلپايگانى، دكتر باهر چنين نقل مى‌كند:

«... ما در روز نوزدهم دى ماه ٥٦ بيش از شانزده زخمى در بيمارستان آيت الله گلپايگانى نداشتيم و اكثرا به صورت سرپايى معالجه مى‌شدند و يكى دو تاى آن‌ها هم ظاهرا دچار خونريزى شديد بودند كه خون به آنان ترزيق شد و بعد از آن مرخص شدند. البته احتمال اين‌كه تعداد مجروحان بيشتر باشد زياد است منتها به دلايل امنيتى و حفظ جان مجروحان و عدم شناسايى آن‌ها توسط ساواك بستگان مجروحان از مراجعه به بيمارستان خوددارى مى‌كردند و تعدادى از مجروحان را بعد از مداوا به منازلشان باز مى‌گردانديم. ضمن اين‌كه نيروهاى انتظامى وقت و ساواك به طور مرتب به بيمارستان‌ها مخصوصا بيمارستان آيت الله گلپايگانى سر مى‌زدند و نام بيماران را سؤال مى‌كردند و ما هم از همان ابتدا در اين فكر بوديم كه چگونه عمل كنيم تا نهايتا به گرفتارى ما منجر نشود.

اين بود كه بيماران را با نام مستعار مورد معالجه و عمل جراحى قرار مى‌داديم ...»[١]

در ادامه، ايشان درباره‌ى تحويل اجساد به نيروهاى امنيتى مى‌گويند:

«آيت الله گلپايگانى در رابطه با تحويل اجساد شهدا به نيروهاى دولتى شديدا مخالفت مى‌كردند. يك نمونه از قاطعيت‌هاى مرحوم آقاى گلپايگانى اين بود كه در روز نوزده دى به من دستور دادند كه از تحويل اجساد شهدا به نيروهاى دولتى‌

[١]. على شيرخانى، پيشين، ص ٦٤