سنن النبى (آداب، سنن و روش رفتاری پيامبر گرامی اسلام) - العلامة الطباطبائي؛ مترجم حسین استاد ولی - الصفحة ٣١ - اخلاق پيامبر
(١) ٤٦. و نيز گويد: رسول خدا ٦ بخشندهترين مردم بود، هرگز شبى نمىگذشت كه درهم و دينارى نزد او بماند، و اگر چيزى زياد مىآمد و تا شب كسى را نمىيافت كه به او ببخشد، به خانه نمىرفت تا آن را به مستحقش برساند. از آنچه خداوند روزيش كرده بود بيش از آذوقه همان سال برنمىداشت، آن هم از ميسورترين چيزى كه مىيافت از خرما و جو، و بقيه را در راه خدا مصرف مىكرد.
هر چه از او مىخواستند عطا مىكرد، آنگاه سراغ آذوقه سال خود مىرفت و از آن هم ايثار مىنمود، و بسا پيش از تمام شدن سال اگر چيزى به دستش نمىرسيد خودش نيازمند آذوقه مىشد ... حق را جارى مىكرد گرچه براى او يا براى يارانش زيان داشته باشد ... در ميان دشمنان بدون نگهبان آمد و شد مىكرد ... هرگز چيزى از امور دنيا او را به ترس و وحشت نمىافكند ... با فقرا مىنشست و با تهيدستان هم غذا مىشد. اهل فضل را به خاطر اخلاقشان احترام مىكرد، و با نيكى كردن به اشخاص آبرومند با آنان خو مىگرفت. با خويشانش پيوند و رفت و آمد داشت بدون آنكه آنان را بر كسانى كه از آنان برتر بودند، مقدم بدارد. به هيچ كس ستم نمىكرد، و پوزش عذرخواهان را مىپذيرفت ... آن حضرت غلامان و كنيزانى داشت ولى در خوراك و پوشاك بر آنان برترى نداشت. ساعتى از وقت او در غير بندگى خدا و غير كار لازمى كه صلاح او در آن بود نمىگذشت. گاه به باغ و بستان ياران خود سر مىزد. هيچ گاه مسكينى را به خاطر تهيدستى يا بيماريش كوچك نمىشمرد، و از هيچ پادشاهى به خاطر ملك و سلطنتش نمىترسيد. فقير و پادشاه را يكسان به سوى خدا دعوت مىفرمود.
(٢) ٤٧. و نيز گويد: رسول خدا ٦ از همه كس ديرتر به خشم مىآمد و زودتر خشنود مىشد. وى مهربانترين و خيرخواهترين و سودمندترين كس براى مردم بود.
(٣) ٤٨. و نيز گويد: رسول خدا ٦ هر گاه خوشحال و خشنود مىشد خشنوديش از همه كس نيكوتر بود. در پند و موعظه جدى بود. هنگام خشم- كه جز براى خدا