سنن النبى (آداب، سنن و روش رفتاری پيامبر گرامی اسلام) - العلامة الطباطبائي؛ مترجم حسین استاد ولی - الصفحة ٤٧ - ملحقات
(١) ٤٥) و نيز روايت است كه رسول خدا ٦ تنهايى و خلوت با خدا را دوست داشت.
(٢) ٤٦) امّ سلمه گويد: رسول خدا ٦ در اواخر عمر همواره در حال برخاستن و نشستن و رفتن و آمدن مىگفت:
«سبحان اللَّه و بحمده، استغفر اللَّه و اتوب اليه»
. چون علت آن را پرسيديم، فرمود: از سوى خداوند دستور دارم؛ سپس سوره إذا جاء نصر اللّه را مىخواند [كه در آن دستور به تسبيح گفتن و استغفار كردن به آن حضرت داده شده است].
(٣) ٤٧) رسول خدا ٦ فرمود: پروردگارم مرا به هفت چيز دستور فرموده است: مرا سفارش كرده كه در تمام كارهاى پنهان و آشكارم اخلاص ورزم، و از كسى كه بر من ستم نمايد درگذرم، و به هر كه مرا محروم سازد بخشش كنم، و با هر كه با من قطع رابطه كرد رابطه برقرار سازم، و سكوتم براى تفكر، و نگاهم براى پند و عبرت باشد.
(٤) ٤٨) در روايت آمده كه رسول خدا ٦ كفش خود را پينه مىزد، و لباسش را وصله مىكرد، و خود در خانه را باز مىكرد، و شير گوسفندان را مىدوشيد، و شتر را مىبست سپس شير آن را مىدوشيد، و چون خادمش از آسياب كردن خسته مىشد به او كمك مىكرد و خود آسياب مىنمود.
آب وضوى شبش را خود تهيه مىكرد؛ هيچ كس در شرم و حيا بر او پيشى نداشت؛ هنگام نشستن تكيه نمىكرد در كارها به اهل خانه كمك مىنمود و با دست خود گوشت خرد مىكرد.
چون بر سر سفره غذا حاضر مىشد مانند بندگان مىنشست؛ بعد از غذا انگشتان خود را مىليسيد، و هرگز در اثر پرخورى باد گلو نزد.
دعوت هر كسى را- آزاد باشد يا بنده- مىپذيرفت اگر چه براى خوردن دست و پاچه گوسفندى بود. هديه را قبول مىكرد گرچه جرعهاى شير بود و از غذاى هديه مىخورد ولى از غذاى صدقه نمىخورد. به چهره كسى خيره نمىشد. براى