حكمت عملى يا اخلاق مرتضوى - الهى قمشهاى، مهدى - الصفحة ٢٦ - نامه دوم

و ديگر از اساتيد او مرحوم آقا حسين فقيه خراسانى بود كه در فنّ خود شهرت بسزا داشت. رحمة اللّه تعالى عليهم اجمعين.

و مرحوم آقاى الهى قمشه‌اى تربيت شده اين بزرگان بود، و نمونه بارزى از هريك آنان و به خصوص از حكيم آقا بزرگ و عارف يزدى و حاج فاضل.

در روز اوّل فروردينى به حضورش شرفياب شديم پس از طىّ تعارفات برخاست و به اندرون رفت و با فنجانى بيرون آمد.

ألا يا ايّها الساقى أدر كأسا و ناولها ...

من احتراما برخاستم و وى عادة بنشست، با دست مباركش فنجان را تسليم ما كرد و ما تعظيم وى كرديم و سپس فرمود: اين شربتى است خاصّ، ساخته دست من مخصوص خواصّ، بر آن آيات و ادعيه و اوراد دميدم و اين پيمانه را براى شما برگزيدم. گفتم براى من‌ سَقاهُمْ رَبُّهُمْ شَراباً طَهُوراً است.

پس در آن صبح سعادت آن جام صبوح دميده را سر كشيده‌ايم و لذّت‌ إِنَّ الْأَبْرارَ يَشْرَبُونَ مِنْ كَأْسٍ كانَ مِزاجُها كافُوراً را چشيده‌ايم.

بعد از آن گفتم: اگر رخصت فرمايى غزلى را كه دوش ساخته‌ام در حضور شما پرداخته گردد. مبتهجا اجازت فرمود و گفتم:

بسيار خوشش آمد و تحسين كرد و تشويق فرمود. تا اينكه گفتم:

خيلى خوشش آمد، تا اينكه گفتم: