حكمت عملى يا اخلاق مرتضوى - الهى قمشهاى، مهدى - الصفحة ١٠٧ - تذكر اجتماعى

تمام اعمال دنيا را مى‌توان براى آخرت كرد و تمام كارهاى آخرت را براى دنيا و اين تابع نيّت و توجّه به حقيقت دنيا و آخرت است پس اگر كسى عبادت را براى خودنمائى و مال را براى خوشگذرانى خواهد كار دنيا است، و اگر كسب تجارت و صنعت و هنر كند غرض و مقصود آن باشد كه پس از نظم معاش ضرورى از مال حلال به احسان و صدقه و نشر خيرات و بسط علم و ايمان و دستگيرى از مستمندان و بيماران بكار برد آن علم و تجارت كار آخرتست و ذخيره نزد خداست كه فرمود عزّ من قائل: رِجالٌ لا تُلْهِيهِمْ تِجارَةٌ وَ لا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ‌[١]. هكذا اگر طبيب در طبابت غرضش خدا و رفع رنج دردمندان و مريضان باشد، و عالم در تحصيل علم مقصودش هدايت جاهلان و تكميل ايمان مردم باشد، و غرض امير و وزير و و و همه خدا باشد كارشان ذخيره عالم بقا مى‌گردد. رزقنا اللّه تعالى ما يحبّ و يرضى.

[١] - نور/ ٣٨