حكمت عملى يا اخلاق مرتضوى - الهى قمشهاى، مهدى - الصفحة ١٩ - نامه دوم

ز دام طبيعت پريدن خوش است‌

گل از باغ لاهوت چيدن خوش است‌

به كاخ تجرّد نشستن نكو است‌

در آنجا رخ يار ديدن خوش است‌

مى عشق نوشيدن از دست يار

از آن باده جان پروريدن خوش است‌

نسيمى وزد تا ز باغ وصال‌

چو گل جامه تن دريدن خوش است‌

تويى خوش نوا مرغ باغ الست‌

در آن آشيان آرميدن خوش است‌

پر و بال دانش گشودن روا است‌

ز دام علائق رهيدن خوش است‌

از اين شهر و اين خانه تا كوى دوست‌

چو آهوى وحشى دويدن خوش است‌

از اين ديو و دد مردم پر غرور

همى كنج غربت خزيدن خوش است‌

همه‌شب به اميد صبح وصال‌

چو نى ناله از دل كشيدن خوش است‌

الهى ز شوق غزالان عشق‌

به صحراى وحدت چريدن خوش است‌