حكمت عملى يا اخلاق مرتضوى - الهى قمشهاى، مهدى - الصفحة ٢٨ - نامه دوم

عذرم نپذيرفت و به خواندنم امر فرمود و امتثال كردم.

تقريبا يك دوره ديوان اشعار بنده را ملاحظه فرمودند و بسيار تحسين كردند جز اينكه فرمودند چنانكه در ميان برنج گاهى تك‌تك شلتوك پيدا مى‌شود بعضى از كلمات بايد اصلاح شود سپس بر صفحه اوّل ديوانم قريب يك صفحه درباره گفته‌هاى نالايقم مطالبى مرقوم داشتند و تقريظى انشاء فرمودند كه افتخار داشتن دستخط مباركش را دارم و جا دارد كه به دو بيت اوحد الدّين انورى ابيوردى در اين مقام تمسّك جويم و به تمثّل آورم:

وقتى اين غزل را براى آن بزرگوار خواندم:

تا اين‌كه در تخلّصش گفتم:

فرمود: اينها شعراى خاكى بودند.

خداوند رحمتش كناد با گذاشتن دندان عاريه مخالف بود و مى‌فرمود كه خود مزاج راهنما است، گيرم دندان عاريه گذاشتم با دستگاه گوارش پير چه كنم، مگر دندان عاريه غذاى جوان را خورد كرده و تحويل معده داد ديگ معده از عهده طبخ آن برمى‌آيد؟. در دو وعده متوالى پختنى نمى‌خورد.

اغلب ماست را آب مى‌كرد و نان در آن تريد مى‌كرد و ميل مى‌فرمود و با چه مزه تناول مى‌كرد. مى‌فرمود در كودكى دندان نبود و غذا شير بود الآن غذاى من اين است.

مى‌فرمود: وقتى تنى چند از دوستان بدون اطلاع من دندان‌پزشكى را ديده بودند