امامت در قرآن - اراکی، محسن - الصفحة ٨٨ - آيات ايتاء
[و تنها آن دسته از فرزندان تو كه پاك و معصوم باشند، شايسته اين مقاماند][١].
«ظلم» به معناى معصيت و خروج از اطاعت خداى متعال است؛ چنانكه خداوند متعال در آيه ديگرى مىفرمايد:
وَ مَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّهِ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ
و هر كس از حدود الهى تجاوز كند به خويشتن ظلم كرده است[٢].
بنابراين هر ظالمى كه معصيت كند شايسته امامت نيست؛ حتى اگر ظلم او بر كسى آشكار نباشد. اين سخن خداوند كه «پيمان من، به ستمكاران نمىرسد!» به اين معنى است كه عهد من به كسى كه در عالم واقع و نفسالامر هم مرتكب ظلمى شده باشد، نمىرسد حتى اگر بتواند، ظلم خود را از مردم مخفى كند و آنان از ظلم او بيخبر باشند. چنين شخصى را جز با بيان و دلالتهاى خداى متعال نمىشود شناخت.
آيه ديگرى كه بر ضرورت عصمت در امام، دلالت دارد، آيه سى و پنجم سوره مباركه يونس است:
أَ فَمَنْ يَهْدِي إِلَى الْحَقِّ أَحَقُّ أَنْ يُتَّبَعَ أَمَّنْ لا يَهِدِّي إِلَّا أَنْ يُهْدى
[١] . سوره بقره: ١٢٤.
[٢] . سوره طلاق: ١.