ايشان ثابت بوده است؛ لذا اين آيه دليل تعيين اميرالمؤمنين (ع) به امامت در عصر رسول خدا (ص) است. همچنين اين آيه، ساير آياتى را كه پيش از اين ذكر شد، تفسير مى‌كند؛ آياتى كه همگى نشان‌گر وجود مرجعى براى مسلمانان پس از رسول اكرم (ص) است كه خداوند متعال رجوع به او و پيروى محض از او را بر هر مسلمانى واجب ساخته و او را معيار آزمايش ايمان مؤمنين قرار داده است.

آيه ديگرى كه بر وجوب رجوع به اميرالمؤمنين (ع) در زمان پيامبر (ص) دلالت دارد، اين آيه شريفه است:

أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ‌

اطاعت كنيد خدا را، و اطاعت كنيد پيامبر خدا و اولو الأمر را[١].

اين آيه بيان‌گر وجوب اطاعت از اولى‌الامر در كنار اطاعت خدا و رسول است. همچنين تعبير «مِنْكُمْ» [/ صاحبان امر از ميان شما] به صراحت نشان مى‌دهد كه اولى‌الامر، در وجود شخصيتى زنده كه در ميان مردم حضور داشته مجسم و اطاعت از او واجب بوده است. اين آيه به روشنى نظريه انتخاب حاكم به وسيله مردم را نفى مى‌كند؛ زيرا دالّ بر وجوب اطاعت از اولى‌الامر، در زمان رسول خداست و اين، خود حاكى از آن است كه مسئله ولى امر و تعيين او در آن زمان كاملًا معلوم و مشخص‌

[١] . سوره نساء: ٥٩.