امامت در قرآن - اراکی، محسن - الصفحة ٨٤ - آيات ايتاء
گمراهى نگه دارد، برخى از صحابه نزديك پيامبر گفتند: «رسول خدا هذيان مىگويد، كتاب خدا براى ما بس است»[١].
اگر قرآن نيز به صراحت اسم مبارك امام على (ع) را ذكر مىكرد، در معرض همان دشمنىها و كينهتوزىها و غارتها قرار مىگرفت و تحريف و انكار مىشد. در نتيجه ضرورت حفظ قرآن كه خداوند متعال وعده آن را در آيه نهم سوره حجر داده است[٢]، ايجاب مىكرد كه قرآن به گونهاى، امام را معرفى كند كه مانع تحريف قرآن و هتك حرمت آن شود. بدين رو هر كس در پى امام حق باشد و به قرآن رجوع كند، حق را بى هيچ شبهه و ترديدى در بين آيات قرآن و سنت قطعى پيامبر (ص) مىيابد. خداى سبحان نيز هيچ دستاويزى براى فرصتطلبان و دشمنان و غرضورزان باقى نگذاشته است تا بتوانند كرامت قرآن را خدشهدار كنند. از اين رهگذر خداوند متعال، هم سلامت قرآن را حفظ كرده و هم به حق رهنمون شده است.
[١] . البخارى، كتاب الجهاد، باب جوائز الوفد، ج ٢، ص ١٢٠ و صحيح مسلم، كتاب الوصية، باب ترك الوصية.
[٢] . إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ« همانا ما قرآن را نازل كرديم، و يقيناً ما نگهبان آن[ از تحريف و زوال] هستيم» سوره حجر: ٩.