امامت در قرآن - اراکی، محسن - الصفحة ٨٢ - آيات ايتاء
و مؤمنان باقى مىمانند شناخته شوند. منظور از مؤمنان در اين آيه شريفه همان گروهى هستند كه خداوند متعال در جاى ديگرى درباره آنان مىفرمايد:
إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ\* وَ مَنْ يَتَوَلَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا فَإِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْغالِبُونَ
سرپرست و ولىّ شما، تنها خداست و پيامبر او و آنها كه ايمان آوردهاند؛ همانها كه نماز را برپا مىدارند، و در حال ركوع، زكات مىدهند. و كسانى كه ولايت خدا و پيامبر او و افراد باايمان را بپذيرند، حزب خدايند و حزب خدا پيروز است[١].
با توجه به مطالب پيشگفته، ممكن است اين سئوال به وجود بيايد كه چرا قرآن اصرار دارد كه اسمى را به صراحت نياورد؛ بلكه به كنايه و اشاره بسنده كند و امامِ بعد از رسول را اينگونه بشناساند؟ حكمت اين روش چيست؟
اوضاع امت اسلامى پس از وفات رسول خدا (ص) و به ويژه دوران حكومت اموى و عباسى به خوبى نشان مىدهد كه اگر قرآن، به اسم اميرالمؤمنين على (ع) و امامان پس از او تصريح كرده بود، حتى در زمان
[١] . سوره مائده: ٥٥ و ٥٦.