امامت در قرآن - اراکی، محسن - الصفحة ١٠٧ - نصوص خاص بر امامت برگزيدگان آلابراهيم(ع)
و اينگونه ما به يوسف در سرزمين [مصر] قدرت داديم، كه هر جا مىخواست در آن منزل مىگزيد [و تصرّف مىكرد]، ما رحمت خود را به هر كس بخواهيم [و شايسته بدانيم] مىبخشيم و پاداش نيكوكاران را ضايع نمىكنيم[١].
امام خمينى در تفسير دعاى رَبَّنا آتِنا فِي الدُّنْيا حَسَنَةً پروردگارا! به ما در دنيا نيكى عطا كن[٢] مىفرمود: منظور از نيكى در دنيا، امامت و سلطه و مُلكى است كه خداوند به بندگان صالح خويش مىدهد و آنها بدين وسيله حكومت خدا را بر روى زمين به پا مىكنند و عدل را گسترده، و زمين را از شرك و ظلم پاك مىنمايند.
وَ إِذِ ابْتَلى إِبْراهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً قالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي قالَ لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ
از دودمان من [نيز امامانى قرار بده!]» خداوند فرمود: «پيمان من، به ستمكاران نمىرسد! [و تنها آن دسته از فرزندان تو كه پاك و معصوم باشند، شايسته اين مقامند][٣].
[١] . سوره يوسف: ٥٦.
[٢] . سوره بقره: ٢٠١.
[٣] . همان: ١٢٤.