٤- خداوند محل حوادث نيست، او غم و شادى و جوانى و پيرى و حركت و سكون و امثال اينها را ندارد رضا و غضب خداوند همانند رضا و غضب ما انسانها نيست مثلا ممكن است رضاى خداوند ثواب او باشد و غضب او عذاب او (دقت كنيد).

٥- خداوند شريكى ندارد و در ذات خود و در خلق تدبير جهان واحد و يگانه است چنانچه غير از خدا معبودى وجود ندارد و تنها او معبود و رزاق است‌

٦- لا معانى، يعنى صفات ذاتى او همانند علم و حيات و قدرت عين ذات او مى‌باشد نه زايد بر ذات ولى در مخلوق اين صفات غير از ذات او مى‌باشد.

وحدت صفات و دات در مرحله مفهوم نيست زيرا روشن است كه مفاهيم ذات و علم و قدرت و حيات و امثال انها با هم مختلف و حتى متباين است بلكه مراد، وحدت مصداقى و وجودى است.

يعنى واجب الوجود ذاتى است كه علم و حيات و قدرت او عين ذات او است، علم او عين قدرت اوست حيات او عين ذات و علم و قدرت است و هكذا

اگر صفات او عين ذات نباشد لازم مى‌آيد كه ذات خداوند در مرتبه ذات خود ناقص و فاقد علم و قدرت و حيات باشد كه قول ماديين است و نيز تكامل او بغير او (يعنى صفات) بشود در حاليكه عقل و فطرت و دين ميگويد خداوند در حد ذات كامل است و بغير خود محتاج نيست.

و نيز اگر صفات غير از ذات باشد حال انها از دو گونه بيرون نيست يا