ايشان قانع نشدم و عقيده من فعلا همان است كه در خواب بخود حافظ گفته‌ام بايد اولا تحقيق كرد كه تقواى دينى حافظ چگونه بوده و سپس بقضاوت بين مخالفين و موافقين حافظ پرداخت و الله العالم.

(س- ١٠٢): درباره تصوف و صوفيان چه ميگوئيد؟

(جواب): تا هر جائى كه پندار و گفتار آنان مطابقت با ظواهر اسلامى داشته باشد ايرادى بر انان وجود ندارد ولى اگر اقوال يا اعمال انان از مقررات فقهى تجاوز كند از نظر من مردود و باطل است و ادعاى كشف و شهود را در جواز مخالفت با ظواهر شرعى، نيرنگ و دروغى بيش نمى‌دانم و پيروى مسلمانان را از انان در ترك ظواهر شرعى بهر نامى كه باشد حرام ميدانم. حلول و اتحادى را كه به صوفيه نسبت داده‌اند باطل بلكه محال ميدانم كه اعتقاد به ان سبب گمراهى است. خداوند نه بكسى حلول ميكند و نه با موجودى متحد ميشود و عقل هر دو را غير ممكن ميداند كه در علم كلام بيان شده است.

(س- ١٠٣): اگر در شب قدر سرنوشت يكساله انسان شكل حتمى را بخود ميگيرد، بايد در غير شب قدر دعا كردن و تضرع بسوى حق بى‌فايده باشد در حاليكه شرعا در همه سال بر دعا كردن تاكيد فراوان صورت گرفته است، لطفا راه حل ان را بيان نمائيد؟

(جواب): انچه كه از قرآن مجيد و مجموع و احاديث (البته از طريق شيعه) استفاده ميشود اينست كه تمام سرنوشت انسان در شب قدر حتمى نمى شود بلكه مقدارى از ان غير حتمى باقى مى‌ماند كه ممكن است در تعيين انها دعا موثر باشد، بنابراين فايده دعا و عموميت ان بحال خود باقى مى‌ماند.