ايه متعه در قرآن نازل شده است و ما انرا با رسول الله بجا اورديم و نه قرآن انرا حرام نمود و نه رسول الله از ان نهى فرمود مردى بنظر خود چيزيرا كه مى خواست گفت. (و در حديث عمران بحث است).

بهرحال عبد الله بن مسعود و جابر بن عبد الله و عبد الله بن عباس و عمران (رض) جواز متعه را غير منسوخ ميدانستند منتهى جابر بخاطر نهى خليفه دوم (رض) انرا ترك كرده است.

و انچه كه بعلى عليه السلام نسبت داده شده مسلما اشتباه است زيرا نظر على و اولاد او مثل روز روشن است.

و ابن جريج از دانشمندان اهل سنت به جواز آن قولا و عملا معتقد بوده است.

ائمه اهل البيت كلا جواز متعه را باقى و غير منسوخ ميدانسته‌اند و فقه شيعه نيز چنين است، غرض من اثبات بطلان نظر اهل سنت نيست بلكه ارائه دليل جواز متعه در فقه شيعه است و ما از تفصيل كلام در احاديث مربوط بمقام خوددارى كرديم كه ملام بدرازا مى‌كشيد و فهم استدلال‌هاى فقهى از خور فهم غير علما و اكثر خوانندگان كتاب بيرون مى‌رفت ولى مع الوصف‌