خاطره هاى آموزنده - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٣٢ - راز سجده هاى طولانى

نقش نماز در زوال اندوه‌

آية الله خويى نقل كرد كه فرزند آية الله قاضى از دنيا رفته بود، براى تسليت رفته بوديم، ايشان فرمود: همه هَمّ و غمّ ما در دنيا تا تكبيرة الاحرام است!

لذت نماز!

از آية الله قاضى شنيدم كه فرمود: دو سه روز است فكر مى‌كنم اگر در بهشت نگذارند ما نماز بخوانيم، چه كنيم!

ايشان (آقاى قاضى) اين جمله را با لهجه شيرين تركى ادا مى‌فرمود.

راز سجده‌هاى طولانى‌

سيد على اكبر اعمى‌[١] مى‌گفت: مدت ده روز براى من حالى دست داد كه هر مشكلى داشتم حل مى‌شد. شبهه‌اى در حال نماز برايم پيش آمد و آن اين بود كه چگونه ممكن است افرادى مانند اويس قَرَن و ... يك شب تا صبح سجده كنند.

با اين ذهنيت به ركوع رفتم و گفتم: «سُبحانَ رَبِّىَ العظيمِ وبِحَمدِهِ». خيلى لذت بردم. دوباره گفتم. لذتم بيشتر شد. همچنان هر چه بيشتر اين ذكر را مى‌گفتم بيشتر لذت مى‌بردم ....

بدين سان شبهه من برطرف شد كه اهل معرفت كه از انس با خدا خسته نمى‌شوند به دليل لذّتى است كه از نظر معنوى احساس مى‌نمايند.[٢]

آقاى فهرى افزود: كه اين ماجرا را با حاج ملا آقاجان [زنجانى‌] در ميان گذاشتم. ايشان گفت: به او رحم كرده‌اند. اين حالت در سجده به من دست داد، هر كارى كردند بلند نشدم تا مرا گرفتند و به پشت انداختند!

[١]. ايشان را اين‌جانب( رى‌شهرى) در اوايل طلبگى در مدرسه رضويه قم ديده بودم. طلبه‌اى بود باتقوا كه تا آخر عمر در حجره مجرد زندگى كرد.

[٢]. اين جمله توضيحى، از نگارنده( رى‌شهرى) است.