خاطره هاى آموزنده - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٧٥ - ٤/ ٤ معرفت جويى يك مالزيايى در عرفات

چهره‌اش باز شده بود و اشك در چشمانش حلقه زده بود. مشتاق شنيدن بيشتر بود، بسيار خوب مرا همراهى كرد و با سؤال‌هاى دقيق خودش مرا به توضيح بيشتر تشويق مى‌كرد.

گفتم: قرآن كريم مى‌فرمايد: (لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‌)[١]؛ و در جاى ديگر مى‌فرمايد: (ما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِلَّا مَنْ شاءَ أَنْ يَتَّخِذَ إِلى‌ رَبِّهِ سَبِيلًا)[٢]. از كنار هم گذاشتن اين دو آيه چه مى‌فهميد؟ قسمت اوّل دو آيه مشترك است، پس قسمت دوم آيه (مستثنى) هم تباين ذاتى ندارد و بيان يك حقيقت است، و مثال‌هايى از رياضيات براى فهم اين مسئله زدم.

خود نتيجه گرفت و گفت: پس راه رسيدن به خدا مودّت قُربى‌ است ....

مصاديق «اهل بيت» را با توجه به آيه مباهله برايش گفتم و نام ائمه را پرسيد و يادداشت كرد.

به امام دوازدهم كه رسيد، گفتم: ايشان، امام حىّ و حاضر است.

بيشتر مى‌خواست بداند. گفتم: ايشان از فرزندان فاطمه عليها السلام است و پيامبر صلى الله عليه وآله فرموده‌اند: «المهدى منّا أهل البيت» ايشان به حال ما مطلع‌اند و امام معصوم‌اند ... در مكتب اهل بيت عليهم السلام زمين هيچ‌گاه از حجت، خالى نيست. هيچ دوره‌اى را نمى‌بينى كه امام كه هادى امت است و معصوم است در ميان امت نباشد. در حال حاضر نيز چنين است. اما در مكاتب ديگر اسلامى پس از مرگ پيامبر صلى الله عليه وآله تا دوره‌اى اين فترت و خلأ مشهود است.

پرسيدم: تا پيش از شكل‌گيرى اوّلين مكتب فقهى (از مذاهب چهارگانه اهل سنّت)، مسلمانان چه مى‌كردند؟

گفت: نمى‌دانم. اين، جاى تأمّل است.

گفت: ارتباط شما با ائمه عليهم السلام و امام زمانعجل الله تعالى فرجه چگونه است؟

[١]. شورا: آيه ٢٣.

[٢]. فرقان: آيه ٥٧.