بررسي نظريه هاي نجات و مباني مهدويت - ابراهیم آودیچ - الصفحة ٢٧٨ - ب) آثار غيبت

روز ديگر متوكل را مى كشند، زيرا كه امام (عليه السلام)اين آيه را خوانده بود: ?تمتعوا فى داركم ثلثة ايّام ذلك وعد غير مكذوب?[١]; در اين دنيا سه روز بهره مند شويد، اين وعده اى است كه تكذيب شدنى نيست.

پس از سه روز به فرمان پسر متوكل، متوكل را همراه وزيرش به دست ترك هاى محافظ او قطعه قطعه كردند.

از خبرها به دست مى آيد كه آن حضرت مردم را مى بيند و مردم او را نمى بينند، در اين صورت كسانى كه معتقدند آن حضرت چنين است از ارتكاب گناه و معصيت حيا مى كنند، مبادا اين عملشان در حضور امام زمانشان انجام شده باشد.

دوم ـ تمييز بين حق و باطل

تميز بين حق و باطل از جمله آثار غيبت مى باشد. زيرا بسيارى از اشخاص كه فكر باطل مى كردند در زمان حضور امامان معصوم از آنان حيا داشتند و به ايشان احترام مى گذاشتند و آنان را به عنوان يك شخصيت بزرگوار از ذريّه ى رسول الله (صلى الله عليه وآله)يا يك عالمان بزرگ كه بر تمام علما برترى دارد مى شناختند. لذا گرچه به امامت ايشان اعتقاد نداشتند اما به آنان احترام مى گذاشتند و در حضورشان از انجام عمل خلاف شرع خجالت مى كشيدند.

حكايت سيد حميرى

معروف است «سيد اسماعيل بن محمد حميرى كيسانى» روزى با كوزه اى شراب به طرف خانه انش مى رفت. ناگهان حضرت امام جعفر صادق (عليه السلام) از سر كوچه نمايان شد. وى نتوانست برگردد، از اين كه شراب همراه داشت بسيار متأثر و خجل