بررسي نظريه هاي نجات و مباني مهدويت - ابراهیم آودیچ - الصفحة ٣٦٨ - فصل اول مهدويت عقيده اى مشترك

هم چنين آيه ى شريفه ى ?وَ لَقَدْ كَتَبْنا فِى الزبور من بَعْدِ الذِّكْر انَّ الارضَ يَرِثُها عِبادِىَ الصَّالِحُونَ?;[١] براستى كه ما پس از نوشتن در ذكر، در زبور نيز نگاشتيم كه همانا بندگان صالح من زمين را به ارث خواهند برد، على بن ابراهيم در تفسيرش ـ منسوب به امام (عليه السلام) ـ فرمود: «تمام كتاب هاى آسمانى، ذكر خدا است و مراد از ?اَنَّ الارضَ يَرِثُها عبادِىَ الصَّالِحُونَ? حضرت قائم(عج) و اصحاب اويند».

باورداشت مهدويت در فرقه ها و مذهب هاى اسلامى

استاد مطهرى (رحمه الله) ضمن يادآورى «متواتر بودن» مهدويت در حديث ها، به دو عامل مهم براى هم عقيده بودن فرقه ها و مذهب هاى اسلامى در اين باره اشاره مى كند:

«١ ـ اين انديشه بر حسب اصل و ريشه قرآنى[٢]

٢ ـ اين انديشه بيش از هر چيز مشتمل بر عنصر خوش بينى نسبت به جريان كلى نظام طبيعت و سير تكامل تاريخ و اطمينان به آينده و طرد عنصر بدبينى نسبت به پايان كار بشر است».[٣]

استاد شهيد (رحمه الله) هم عقيده بودن فرقه ها و مذهب هاى اسلامى در اين كه مصلح آخرالزمان، حضرت حجة بن الحسن العسكرى(عليه السلام) است و نيز تواتر روايت هايى كه در اين زمينه نقل شده است را بيان مى فرمايد:

«الف) هم عقيده بودن فرق و مذاهب اسلامى

اين مسأله هم در حوزه كلامى شيعه و هم در حوزه مذاهب غير شيعى قابل توجه است.