حق اليقين - علامه مجلسى - الصفحة ٥٨٣ - (مقصد اول) در بيان گناهان صغيره و كبيره است
زنا كند مادر حرام نميشود و در زنائى كه پيش از عقد واقع شود خلاف است اكثر گفتهاند سبب حرمت ميشود و اين احوط است و بعضى گفتهاند مطلقا باعث حرمت نميشود و اين اقوى است و بعضى گفتهاند اگر زنا با عمه و خاله خود باشد باعث حرمت ميشود و اگر بغير اينها باشد نميشود و مردى كه كنيزى را مالك شود و دست بر او بمالد يا نظر كند بجائى از بدن او كه غير مالك نظر بآن نميتواند كرد بعضى گفتهاند كه كنيز بر پدر او و فرزند او حرام ميشود و بعضى بوسيدن را گفتهاند و مشهور آنست كه حرام نميشود و احاديث را بر كراهت حمل كردهاند و اكثر علماء گفتهاند كه فرزندان و خواهران و برادران و ساير نسبتها كه بسبب رضاع بهمرسد در اين احكام حكم نسب دارند و دو خواهر را در ملك جمع ميتوان كرد و در وطى جمع نميتوان كرد كه هر دو را وطى كند و يكى را كه وطى كند تا او در ملك او است وطى ديگرى بر او حرام است و كسى كه زنى را در عده عقد كند و عالم باشد بعده و آنكه عقد در عده حرام است آن زن بر او حرام مؤبد ميشود و هرگز بر او حلال نيست و اگر عده را نداند يا داند و حرام بودن عقد در عده را نداند يا هيچيك را نداند اگر بعد از عقد دخول كرده باشد باز حرام مؤبد ميشود و اگر دخول نكرده باشد عقد باطل است و بعقد ديگرى او را ميتواند خواست و در اين احكام فرقى نيست ميان عده رجعى و عده باين وعده وفات و عده شبهه و ميان عقد دائم و متعه و در مدت استبراء كنيز خلاف است و اظهر آنست كه در آن جارى نيست و اكثر علماء گفتهاند كه كسى كه زن شوهردار را عقد كند باز حكم عقد در عده دارد در جميع احكام كه مذكور شد و روايات بسيار بر اين دلالت ميكند بر آنكه حرام نميشود و عمل بقول اول احوط است و كسى كه زنا كند با زنى كه شوهر دارد يا در عده رجعيه باشد مشهور آنست كه حرام مؤبد ميشود آن زن بر زانى و دليلش سخنى هست و در عده باينه وعده وفات باعث حرمت نميشود و اگر زنا كند با زنى كه شوهر نداشته باشد و در عده رجعى نباشد بر او حرام نميشود و بعقد او را ميتواند خواست موافق مشهور و بعضى گفتهاند تا توبه نكند آن زن بر او حلال نيست در روايت وارد شده است كه توبهاش را امتحان كند بآنكه او را بخواند بآن حرامى كه پيشتر ميكرده است اگر قبول نكند و امتناع كند معلوم ميشود توبه كرده است و اكثر حمل بر استحباب كردهاند و ايضا خلافست در نكاح زنانى كه مشهورند بزنا و اشهر كراهت است و بعضى حرام ميدانند و احوط اجتناب است و اگر زن كسى العياذ باللّه زنا كند مشهور آنست كه حرام نميشود بر شوهر هر چند اصرار بر زنا كند و بعضى از علماء گفتهاند كه باصرار آن زن بر شوهرش حرام ميشود اگر كسى لواطه كند با پسرى كه بعضى از ذكرش