کلیات مفاتیح الجنان - قمی، شیخ عباس - الصفحة ٣٣٩ - مطلب دوم در كيفيت زيارت آن حضرت است

خراجى به او مى‌دادند و چون پير شد او را بالاى سريرى مى‌نشانيدند و در ميان قبايل و مياه عرب براى جبايت خراج او را طواف مى‌دادند و به حدى عزيز و محترم بود كه هر ترسانى خود را به سرير او مى‌رسانيد ايمن مى‌گشت و هر ذليل و خوارى كه به نزد سرير او مى‌آمد عزيز و ارجمند مى‌گرديد و هر گرسنه‌اى كه به نزد او مى‌رسيد از گرسنگى مى‌رهيد انتهى پس هر گاه سرير يك مرد عربى به اين مرتبه از عزت و رفعت رسد چه عجب دارد كه حق تعالى قبر ولى خود را كه حامل سريرش جبرئيل و ميكائيل و امام حسن و امام حسين عليهم السلام بوده‌اند معقل خائفين و ملجأ هاربين و فريادرس بيچارگان و شفاء دردمندان قرار داده باشد پس در هر كجا باشى خود را به او برسان و تا ممكن شود خود را به او بچسبان و الحاح كن تا به فرياد تو برسد و ترا از هلاكت دنيا و آخرت نجات دهد لُذْ إِلَى جُودِهِ تَجِدْهُ زَعِيماً
در دار السلام از شيخ ديلمى نقل شده كه روايت كرده‌اند جماعتى از صلحاء نجف اشرف كه كسى در خواب ديد كه از هر قبرى كه در آن مشهد شريف و بيرون آن است ريسمانى كشيده شده متصل به قبه شريفه حضرت حبل الله المتين أمير المؤمنين صلوات الله عليه پس آن شخص انشاد كرد إِذَا مُتُّ فَادْفِنِّي إِلَى جَنْبِ حَيْدَرٍ أَبِي شَبَّرَ أَكْرِمْ بِهِ وَ شُبَيْرٍ فَلَسْتُ أَخَافُ اَلنَّارَ عِنْدَ جِوَارِهِ
وَ لاَ أَتَّقِي مِنْ مُنْكَرٍ وَ نَكِيرٍ فَعَارٌ عَلَى حَامِي اَلْحِمَى وَ هُوَ فِي اَلْحِمَى إِذَا ضَلَّ فِي اَلْبَيْدَاءِ عِقَالُ بَعِيرٍ

مطلب دوم در كيفيت زيارت آن حضرت است

بدان كه زيارات منقوله براى آن حضرت بر دو قسم است يكى مطلقه كه مقيد به وقتى از اوقات نيست و ديگر مخصوصه كه عكس آن است و اين زيارات در ضمن دو مقصد بيان مى‌شود

مقصد اول در زيارات
مطلقه است

و آنها بسيار است و ما اكتفا مى‌كنيم در اينجا به ذكر چند زيارت

اول زيارتى است كه شيخ مفيد
و شهيد و سيد بن طاوس و ديگران ذكر كرده‌اند

: و كيفيت آن چنان است كه هر گاه اراده زيارت نمايى غسل كن و دو جامه پاك بپوش و به چيزى از بوى خوش خود را خوشبو كن و اگر نيابى و نكنى نيز مجزى است و چون از خانه بيرون آمدى بگو

اَللَّهُمَّ إِنِّي خَرَجْتُ [تَوَجَّهْتُ] مِنْ مَنْزِلِي أَبْغِي فَضْلَكَ وَ أَزُورُ وَصِيَّ نَبِيِّكَ صَلَوَاتُكَ عَلَيْهِمَا اَللَّهُمَّ فَيَسِّرْ ذَلِكَ لِي وَ سَبِّبِ اَلْمَزَارَ لَهُ وَ اُخْلُفْنِي فِي عَاقِبَتِي وَ حُزَانَتِي بِأَحْسَنِ اَلْخِلاَفَةِ يَا أَرْحَمَ اَلرَّاحِمِينَ پس روانه شو در حالى كه زبانت گويا باشد به ذكر اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ