آيين ما( اصل الشيعة) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٧ - اصل سوم امامت
دوست و با دشمنان او دشمن هستيم و در اين عقيده از فرمان پيغمبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله پيروى مىكنيم آنجا كه فرمود:
«اللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالَاهُ وَعَادِ مَنْ عَادَاهُ
؛ خدايا هر كس على را دوست بدارد، دوست بدار و هر كس او را دشمن بدارد دشمن بدار!». و در حقيقت محبّت و دوستى ما نسبت به على و فرزندان گراميش، محبت و دوستى پيغمبر و اطاعت فرمان اوست.
باز از اصل مطلب دور نشويم، برگرديم به اصل سخن درباره امامت؛ اماميه عقيده دارد: خداوند هيچگاه روى زمين را از حجّت خود (پيغمبر يا امام) خالى نمىگذارد، خواه او ظاهر و آشكار باشد يا مخفى و پنهان.
و لذا پيغمبر صلى الله عليه و آله صريحاً على عليه السلام را به جانشينى خود انتخاب فرمود [١]، على نيز فرزندش امام حسن را وصى خود معرفى نمود، او هم برادرش امام حسين را به عنوان جانشينى تعيين نمود و به همين ترتيب تا امام دوازدهم كه مهدى منتظر است.
اين موضوع تازگى ندارد و همه پيغمبران خدا از حضرت آدم تا خاتم اين برنامه را اجرا كردهاند و براى خود جانشين تعيين نمودهاند. [٢]
عدّه زيادى از بزرگان دين كتابهاى فراوانى در اين زمينه نگاشته و درباره اثبات «وصيت» پيغمبر صلى الله عليه و آله نسبت به على عليه السلام و ائمه هدى نسبت به يكديگر به قدر كافى بحث كردهاند كه ما در ذيل تنها به ذكر نام كسانى كه در اوايل اسلام و قبل از قرن چهارم هجرى كتاب در اين زمينه نوشتهاند اشاره مىكنيم:
١. كتاب الوصية تأليف هشام بن حكم معروف.
٢. كتاب الوصية تأليف حسين بن سعيد.
[١]. مجمع الزوائد، ج ٨، ص ٢٥٣ و ٦٦٥٩، ج ١، ص ١١٣؛ تاريخ دمشق، ج ٣، ص ٥؛ الرياض النضرة، ج ٢، ص ١٧٨؛ كنزالعمال، ح ١١٩٢
[٢]. اثبات الوصية، ص ٥-/ ٧٠، چاپ المطبعة الحيدرية نجف؛ تاريخ يعقوبى، ج ١، ص ٤٦ و ٣٤٣