آيين ما( اصل الشيعة)
(١)
پيشگفتار
٩ ص
(٢)
اين همه عقبماندگى از كجاست؟
٩ ص
(٣)
شايعه سازى و دروغ پردازى
١٣ ص
(٤)
دانشمندان متعصّب!
١٥ ص
(٥)
تقصير بزرگ ما!
١٦ ص
(٦)
1 نقص دستگاههاى تبليغى؛
١٧ ص
(٧)
2 خرافات يا بزرگترين دستاويز دشمنان
١٨ ص
(٨)
كتاب اصل الشّيعه
١٨ ص
(٩)
آراى مستشرقين و دانشمندان غرب و شرق
٢١ ص
(١٠)
پيرامون اين كتاب
٢١ ص
(١١)
مرد بزرگى كه سرچشمه تحول عظيمى شد
٢٩ ص
(١٢)
پيشگويى عجيب!
٢٩ ص
(١٣)
بيان شيوا!
٣١ ص
(١٤)
مسافرتهاى تاريخى
٣١ ص
(١٥)
فعاليتهاى سياسى
٣٤ ص
(١٦)
صراحت لهجه كمنظير
٣٥ ص
(١٧)
تأليفات و آثار
٣٦ ص
(١٨)
خزان عمر او
٣٩ ص
(١٩)
مسلمانان چگونه متّحد شوند؟
٤١ ص
(٢٠)
نظرى به گذشته
٤٦ ص
(٢١)
كوتاه كردن دستهاى آلوده
٤٩ ص
(٢٢)
نبايد مأيوس بود
٥٣ ص
(٢٣)
سبب تأليف اين كتاب
٦٣ ص
(٢٤)
وحشىهاى بيابان!
٦٨ ص
(٢٥)
بيش از اين سكوت روا نبود
٦٩ ص
(٢٦)
آيا مىخواهند اسلام را در هم بكوبند؟
٧٣ ص
(٢٧)
بنيانگذاران علوم اسلامى
٧٧ ص
(٢٨)
شعر و بهترين شعراى اسلام
٨١ ص
(٢٩)
زمامداران و وزراى اسلام
٨٤ ص
(٣٠)
تهمتهاى ناروا به شيعه
٨٩ ص
(٣١)
تهمت عجيب ديگر
٩٢ ص
(٣٢)
سرچشمه اصلى بدبختيها
٩٩ ص
(٣٣)
شيعه و عبداللَّه بن سبأ
١٠٠ ص
(٣٤)
بخش اوّل پيدايش و گسترش تشيّع
١٠٧ ص
(٣٥)
شيعه در زمان پيامبر صلى الله عليه و آله
١٠٩ ص
(٣٦)
شيعه به چه كسانى گفته مىشد؟
١١٣ ص
(٣٧)
عوامل گسترش تشيّع پس از پيامبر صلى الله عليه و آله
١١٨ ص
(٣٨)
1 دنياپرستى خلفا و زهد اهلبيت عليهم السلام
١٢١ ص
(٣٩)
2 جنايات بنى اميّه و بنى مروان
١٢٥ ص
(٤٠)
3 تشيّع، يك نهضت اسلامى
١٢٧ ص
(٤١)
4 مردان جانباز و شعراى فداكار!
١٣١ ص
(٤٢)
بخش دوم عقايد شيعه در اصول
١٣٥ ص
(٤٣)
دورنماى اين بحث
١٣٧ ص
(٤٤)
اسلام و ايمان
١٣٧ ص
(٤٥)
امتياز شيعه
١٣٩ ص
(٤٦)
الف) وظايف عقل
١٤٤ ص
(٤٧)
اصل اوّل توحيد
١٤٥ ص
(٤٨)
اصل دوم نبوّت
١٤٩ ص
(٤٩)
اصل سوم امامت
١٥٣ ص
(٥٠)
مهدى و طول عمر او
١٥٩ ص
(٥١)
رمز غيبت امام عليه السلام
١٦٣ ص
(٥٢)
اصل چهارم عدل
١٦٩ ص
(٥٣)
اصل پنجم معاد
١٧٥ ص
(٥٤)
بخش سوم عقايد شيعه در فروع
١٧٧ ص
(٥٥)
اجتهاد از نظر شيعه و ديگران
١٧٩ ص
(٥٦)
تفاوت مدارك فقهى شيعه و ديگر فِرق اسلامى
١٨٣ ص
(٥٧)
2 روزه
١٩٥ ص
(٥٨)
3 زكات
١٩٦ ص
(٥٩)
4 خُمس
١٩٧ ص
(٦٠)
احكام و مقرّرات اسلام از نظر شيعه
١٩١ ص
(٦١)
1 نماز
١٩١ ص
(٦٢)
آيا سهم امام را بايد در سرداب گذاشت؟!
١٩٨ ص
(٦٣)
5 حجّ
٢٠١ ص
(٦٤)
6 جهاد
٢٠٢ ص
(٦٥)
(جهاد اكبر و جهاد اصغر)
٢٠٢ ص
(٦٦)
دو دستور بزرگ
٢٠٤ ص
(٦٧)
معاملات از نظر شيعه
٢٠٧ ص
(٦٨)
ازدواج موقّت از نظر شيعه
٢٠٩ ص
(٦٩)
افسانه نسخ آيه
٢١١ ص
(٧٠)
ازدواج موقت يك ازدواج حقيقى است
٢١٣ ص
(٧١)
نسخ حكم متعه مردود است
٢١٨ ص
(٧٢)
رمز پيچيدگى مسأله متعه و راه حل نهايى آن
٢٢١ ص
(٧٣)
كلامى از يك بزرگ شيعه
٢٢٦ ص
(٧٤)
سخنى درباره ازدواج موقّتازدواج موقّت يك ضرورت اجتنابناپذير اجتماعى است
٢٢٩ ص
(٧٥)
ازدواج موقت چيست؟
٢٣٠ ص
(٧٦)
سوء استفاده را نبايد به حساب قانون گذارد
٢٣٣ ص
(٧٧)
چرا ازدواج موقت يك ضرورت اجتماعى است؟
٢٣٥ ص
(٧٨)
راه حل اين مشكل چيست؟
٢٣٨ ص
(٧٩)
مشكل جنسى جوانان
٢٣٦ ص
(٨٠)
فلسفه ازدواج موقت
٢٤٠ ص
(٨١)
يك نكته مهم ديگر
٢٤٢ ص
(٨٢)
اما تكليف فرزندان «ازدواج موقت»
٢٤٣ ص
(٨٣)
ازدواج مسيار!
٢٤٤ ص
(٨٤)
نتيجه بحث در پيرامون «ازدواج موقت»
٢٤٦ ص
(٨٥)
طلاق و طرق محدود ساختن آن
٢٤٩ ص
(٨٦)
داستان طلاق ثلاث
٢٥٢ ص
(٨٧)
دو نامه جالب
٢٥٦ ص
(٨٨)
خلع و مبارات
٢٦٤ ص
(٨٩)
ظهار، ايلا، لعان
٢٦٦ ص
(٩٠)
ارث از نظر شيعه
٢٦٦ ص
(٩١)
عول و تعصيب
٢٦٧ ص
(٩٢)
وقف، هِبه، صدقه
٢٧١ ص
(٩٣)
قضاوت و دادرسى
٢٧٣ ص
(٩٤)
صيد و ذباحه
٢٧٦ ص
(٩٥)
يك داستان جالب
٢٧٨ ص
(٩٦)
خوراكىها و آشاميدنىهاى حلال و حرام
٢٧٩ ص
(٩٧)
مجازات و كيفرهاى گناهان
٢٨٢ ص
(٩٨)
2 حدّ لواط و مساحقه
٢٨٤ ص
(٩٩)
3 حدّ قذف
٢٨٥ ص
(١٠٠)
4 حدّ مشروبات الكلى
٢٨٥ ص
(١٠١)
5 حدّ دزدى
٢٨٦ ص
(١٠٢)
1 حدّ زنا
٢٨٢ ص
(١٠٣)
7 حدود مختلف ديگر
٢٨٨ ص
(١٠٤)
قصاص و ديات
٢٨٩ ص
(١٠٥)
6 حدّ محارب
٢٨٧ ص
(١٠٦)
مقدار ديه
٢٩٢ ص
(١٠٧)
«بدا» و «تقيّه»
٢٩٥ ص
(١٠٨)
بدا از نظر شيعه
٢٩٥ ص
(١٠٩)
تقيّه از نظر شيعه
٢٩٩ ص
 
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص
٢٦٥ ص
٢٦٦ ص
٢٦٧ ص
٢٦٨ ص
٢٦٩ ص
٢٧٠ ص
٢٧١ ص
٢٧٢ ص
٢٧٣ ص
٢٧٤ ص
٢٧٥ ص
٢٧٦ ص
٢٧٧ ص
٢٧٨ ص
٢٧٩ ص
٢٨٠ ص
٢٨١ ص
٢٨٢ ص
٢٨٣ ص
٢٨٤ ص
٢٨٥ ص
٢٨٦ ص
٢٨٧ ص
٢٨٨ ص
٢٨٩ ص
٢٩٠ ص
٢٩١ ص
٢٩٢ ص
٢٩٣ ص
٢٩٤ ص
٢٩٥ ص
٢٩٦ ص
٢٩٧ ص
٢٩٨ ص
٢٩٩ ص
٣٠٠ ص
٣٠١ ص
٣٠٢ ص
٣٠٣ ص
٣٠٤ ص

آيين ما( اصل الشيعة) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٧ - شيعه به چه كسانى گفته مىشد؟

٤. در يكى از شبهاى غزوه خيبر پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود:

«لَأُعْطِيَنَّ الرَّايَةَ غَداً رَجُلًا يُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَيُحِبُّهُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ‌

؛ فردا پرچم را به دست مردى مى‌سپارم كه او خدا و رسولش را دوست مى‌دارد و نيز خداوند و رسولش را دوست مى‌دارند». [١]

٥. حديث ثقلين، در اين حديث پيغمبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله مى‌فرمايند:

«إِنّي تَارِكٌ فِيكُمُ الثَّقَلَيْنِ كِتابَ اللَّهِ وَعِتْرَتي أهْلَ بَيْتي‌

؛ من در ميان شما دو چيز گرانمايه به يادگار مى‌گذارم: كتاب خدا و اهل بيتم را». [٢]

٦. حديث مشهور

«عَلِيٌّ مَعَ الْحَقِّ وَالْحَقُّ مَعَ عَلِيٌ‌

؛ على همواره با حق است و حق نيز با على است!». [٣]

امثال اين احاديث فراوان است و ما نمى‌خواهيم در اين مختصر يك يك آنها را برشماريم. خوشبختانه كتابهاى مشروح فراوان كه در اين زمينه نوشته شده‌


[١]. مسند أحمد، ج ٥، ص ٣٢٣؛ صحيح بخارى، ج ٤، ص ٢٠ و ج ٥، ص ٧٦

[٢]. اين حديث يكى از معتبرترين و روشن‌ترين احاديثى است كه موقعيت مذهب اهل بيت عليهم السلام و پيروان آنها را توضيح مى‌دهد، در اين حديث پيغمبر صلى الله عليه و آله با صراحت، پيروى از اهل بيت عليهم السلام را در رديف پيروى از قرآن قرار داده، و پيروى آنها را مانع از گمراهى معرفى نموده است. طبق اين حديث «اهل بيت پيامبر عليهم السلام» بعد از قرآن مجيد تنها مرجع صلاحيت دار اسلامى پس از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مى‌باشند و مسلمانان هيچ عذرى در عدم پيروى از آنان ندارند. اين حديث را اكثر دانشمندان بزرگ اهل سنّت در كتابهاى خود نقل كرده‌اند از جمله: مسند احمد حنبل، ج ٣، ص ١٧ و ٢٦ و ٥٩؛ صحيح مسلم، ج ٢، ص ٢٣٨؛ صحيح ترمذى، ج ٢، ص ٣٠٨؛ ذخائر العقبى، طبرى، ص ١٦؛ مستدرك حاكم، ج ٣، ص ١٠٩؛ فخر رازى در تفسير خود، ج ٣، ص ١٨ و جمع كثير ديگر از محدثان و مفسّران و مورخان در كتابهاى خود اين حديث را آورده‌اند كه ذكر همه آنها مجال اين مقال نيست‌

[٣]. ترجمة الامام على من تاريخ دمشق، ج ٣، ص ١١٥٩؛ مستدرك حاكم، ج ٣، ص ١٢٤؛ مناقب خوارزمى، فصل نوزدهم، ص ٢٢٣؛ الامامة والسياسة، چاپ مصر، ج ١، ص ٧٨؛ تاريخ بغداد، ج ١٤، ص ٣٢١؛ غاية المرام، ص ٥٤٠؛ آخر باب ٤٥ و ص ٥٤٨، باب ٥٣، ح ١١؛ بحارالانوار، ج ٣٨، ص ٢٨ (به نقل از مسند ابويعلى) و ص ٣٣ به واسطه كشف الغمة؛ الغدير، ج ٣، ص ١٧٨؛ المعيار والموازنة، ص ١١٩؛ مناقب سيدنا على از فاضل عينى، ص ١٥ و ١٩؛ محاضرات الادباء، ج ٤، ص ٤٧٨؛ احقاق الحق، ج ٥، ص ٦٣٧ به نقل از مفتاح النجاء، ص ٧٤؛ ارجح المطالب، ص ٥٨٩-/ ٥٩٩؛ روض الازهر، ص ٩٩