آيين ما( اصل الشيعة) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٢٢ - ١ دنياپرستى خلفا و زهد اهلبيت عليهم السلام
پرسيدم اين غذا چيست؟ گفت رودههاى مرغابى است كه از مغز سر (گوسفند) پر كردهاند و سپس در روغن پسته سرخ نموده و شكر بر آن پاشيدهاند!
من گريه كردم، گفت چرا گريه مىكنى؟!
گفتم: به ياد زندگى على عليه السلام افتادم.
فراموش نمىكنم يك روز نزد او بودم، هنگامى كه موقع غذا خوردن وافطار فرا رسيد به من پيشنهاد كرد نزد او بمانم، كيسه چرمى مهركردهاى پيش او آوردند. پرسيدم در اين كيسه چيست؟ فرمود: سويق جو است. [١]
گفتم: چرا آن را مهر كردهايد؟ مىترسيد از آن بردارند يا مايل نيستيد كسى از آن بخورد؟! فرمود: هيچ كدام. من مىترسم فرزندانم حسن و حسين عليهما السلام آنها را با روغن، يا زيت بيالايند!
گفتم: مگر حرام است يا اميرالمؤمنين؟!
فرمود: نه، حرام نيست، ولى بر پيشوايان و زمامداران حق، لازم است خود را در شمار محرومترين مردم قرار دهند، تا فقر و پريشانى، بينوايان را فشار و شكنجه ندهد! هنگامى كه سخن به اينجا رسيد معاويه گفت:
كسى را نام بردى كه هيچ كس نمىتواند فضيلت او را انكار نمايد!». [٢]
[١]. سويق، آرد نرم، و پارهاى از غذاهاى سادهاى است كه از آرد درست مىشود
[٢]. نثر الدرر، ج ١، ص ٣٠٥، و عين اين منطق را اميرمؤمنان على عليه السلام در نامهاى كه به فرماندار بصره (عثمان بن حنيف) نگاشت، ذكر فرمود. و راستى منطق عيجيبى است، امام مىگويد: زمامدار يك جمعيّت نبايد تنها به عناوين و نامها! قناعت كند، بلكه بايد همچون يك پدر مهربان براى حل مشكلات درو افتادهترين افراد ملت خود بكوشد، اگر امكانات «مادى» او نتوانست جوابگوى تمام نيازمنديهاى افراد باشد از سرمايههاى فناناپذير و غير محدود «معنوى» استفاده كند، يعنى از نظر طرز زندگى مانند محرومترين افراد مردم زندگى نمايد تا از اين طريق فشار فقر و پريشانى را تنها بر جسم خود احساس كنند و روح آنها از شكنجه نجات يابد زيرا هنگامى كه غذا و لباس و مسكن آنها همرنگ پيشوايشان شد از وضع خود احساس حقارت و سرشكستگى نمىكنند، چون زندگى خود را يك «زندگى شاهانه» مىبينند اين سرمايه روانى و معنوى نصف بيشتر آلام روحى و ناراحتيهاى آنها را بر طرف مىسازد، اين يك سرمشق بزرگ ودرس عالى انسانى است كه على عليه السلام به عموم زمامداران جهان داده است