آيين ما( اصل الشيعة) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٨ - نبايد مأيوس بود

خطرناكى در كمين آنها نشسته و مى‌خواهد همه را محو و نابود كند، و به همين منظور بذر اختلاف و نفاق را در ميان آنها مى‌افشاند تا آنها را به جان يكديگر بيندازد.

او دامهاى خود را براى صيد مسلمانان آماده ساخته، دامهاى خطرناكى كه جز در پرتو اتّفاق و اتحاد جدى و عملى (نه با گفتار و سخن) نمى‌توانند از آن رهايى يابند.

ما معتقديم نخستين قدم براى تحقق بخشيدن به اين فكر- فكر اتحاد جدى- تشكيل كنگره‌هاى ساليانه- يا اقلا هر دو سال يك بار- است كه عقلا و علماى مسلمانان از تمام كشورهاى اسلامى در آن اجتماع كنند، نخست يكديگر را بشناسند و سپس درباره شئون مختلف جوامع اسلامى تبادل نظر و كنكاش نمايند.

و از اين واجبتر تشكيل كنگره زمامداران اسلامى است، (اگر زمامدار به معناى حقيقى داشته باشد!) تا به كمك يكديگر- درست مانند دو دست در يك بدن- به مبارزه در برابر خطراتى كه از هر سو آنها را احاطه نموده قيام كنند.

حوادثى كه بعد از جنگ جهانى دوم به وقوع پيوست درسهاى آموزنده و نكات محسوس و قابل توجهى به مسلمانان تعليم داد اگر چشم عبرت‌بينى در كار باشد.

سقوط كشور كهنسال «حبشه» به فاصله چند ماه در دامان بيگانگان براى بيدارى همه، كافى بود؛ از دست رفتن اين كشور اعلام خطرى به تمام مسلمانان جهان بود كه مراقب وضع آينده خود باشند. گرچه همه عاقبت اين اوضاع را به چشم خود مى‌بينند و مى‌دانند.

تصور مى‌كنيم همين اندازه كه گفتيم، براى ارشاد و اعلام خطر و بيدارباش كافى باشد.

در ضمن براى فايده بيشتر كوشش كرديم كه با تجديد نظر در چاپ گذشته، اين‌