آيين ما( اصل الشيعة) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٥٩ - دو نامه جالب

مدعى است كه بايد اقامه دليل نمايد.

ممكن است بفرماييد ظاهر آيه‌ «وَأَشْهِدُوا ذَوَى عَدْلٍ مِّنْكُمْ» [١] گواه گفتار شماست همان طور كه در صفحه ١١٨ گفته‌ايد: ظاهر سياق دو آيه اين است كه جمله «وَأَشْهِدُوا» هم به طلاق بر مى‌گردد و هم به رجوع (بنابراين حضور دو شاهد در هر دو مورد لازم است).

ولى گويا جنابعالى در اين مورد دقت كافى در آيات نفرموده‌ايد، اگر مانند ساير موارد دقت فرموده بوديد حقيقت مطلب از شخصى مانند شما مخفى نمى‌ماند. چه اينكه اين سوره شريفه كلًا درباره احكام طلاق بحث مى‌كند و لذا نام آن را همه سوره «طلاق» نهاده‌اند.

ابتداى سخن در اين سوره با اين آيه‌ «إِذَا طَلَّقْتُمُ النِّسَاءَ» شروع مى‌گردد و به دنبال آن بحث درباره لزوم واقع شدن طلاق در آغاز عدّه به ميان آمده، يعنى بايد طلاق نه در حال عادت ماهانه باشد و نه در حال پاكى كه در آن نزديكى صورت گرفته (بلكه بعد از پاك شدن و قبل از نزديكى باشد) سپس درباره لزوم نگاه داشتن حساب عدّه و بيرون نكردن زنان از خانه در اين مدت، بحث شده است.

بعد از بيان اين احكام، اشاره‌اى به مسأله رجوع شده، ولى مسلماً اين اشاره جزء مقاصد اصلى آيات نيست بلكه ضمن بحث طلاق، سخن به مسأله رجوع كشانيده شده آنجا كه فرموده: « «فَإِذَا بَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَأَمْسِكُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ أَوْ فَارِقُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ»؛ و چون عدّه آنها به پايان نزديك شود يا آنها را به طور شايسته‌اى نگه داريد يا به طرز شايسته‌اى از آنان جدا شويد». [٢]

[١]. سوره طلاق، آيه ٢

[٢]. سوره طلاق، آيه ٢