بدى و گناه نمايد پاداش آن را خواهد ديد». «عياشى» باسناد خود از ابن مسكان و او از امام صادق (ع) روايت نموده كه حضرت فرمود «از گناهان كوچك بترسيد كه براى او پاسبانى است هيچكدام از شما نميگويد كه گناه كردم و بدنبالش توبه نمودم اما خدا ميگويد عمل انسان و لو بقدر خردلى باشد ...»- و آيه را امام قرائت فرمود-.

(إِنَّ اللَّهَ لَطِيفٌ‌): البته خداوند با كمال دقت و باريك بينى بتمام اعمال كوچك و بزرگ بندگان خود رسيدگى مينمايد.

(خَبِيرٌ): آگاه بمكان آن كار ميباشد چنان كه از قتاده اين تفسير نقل شده. و بعضى گويند مقصود از لطيف يعنى دقيق و داناى بتمامى كارهاى پنهانى بوده و از خبير يعنى داناى بتمام كارها چه پنهانى و يا آشكار باشد.

(يا بُنَيَ‌): اى فرزندم، از اينكه در تمامى اين موارد اسم فرزند را با تصغير آورده از باب مهربانى و محبت پدرانه است.

(أَقِمِ الصَّلاةَ): بپا دار نمازهاى واجب را در وقت خود با تمامى شرائطش.

(وَ أْمُرْ بِالْمَعْرُوفِ‌): امر بمعروف كن و معروف در اينجا همان اطاعت پروردگار است.

(وَ انْهَ عَنِ الْمُنْكَرِ): و نهى از منكر نما و منكر هر فعل معصيت و بد را گويند چه انجام آن از نظر عقل ناپسند باشد و يا آنكه شرع اسلام بآن اجازه ندهد زيرا معروف بهر چه را كه دين و عقل با هم بآن اجازه ميدهند گفته شده و منكر بآنچه را كه آن دو منع مينمايند ناميده ميشود.

(وَ اصْبِرْ عَلى‌ ما أَصابَكَ‌): و شكيبايى كن بر آنچه را كه از مشقتها و آزارها در اين راه بتو رسد و اين تفسيريست كه از على بن ابى طالب (ع) رسيده است. اما جبائى از بعضى گفته مقصود سختيهاى دنيا و مرضها و ديگر ناراحتيها است كه در دنيا متوجه بانسان ميشود.

(إِنَّ ذلِكَ مِنْ عَزْمِ الْأُمُورِ): البته اين، از اراده در كارهاى شايسته و ترك بديها است و عزم هم به اراده انسان گفته ميشود كه پيش از هر كارى انسان اول داراى آن‌