ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٤٧ - مقصود

(زجاج) گويد در اين جمله از آيه اشاره است كه شايستگى ندارد اجتماعات و معاشرتهاى مردم توأم با منكرات و مناهى پروردگار باشد.

بهر تقدير، چون لوط در مقام اين همه انحرافات قوم خود قرار گرفته و بشكل انكار و اعتراض با آنان سخن ميگفت- تا از افعال زشت خويش دست بردارند- آنان در مقابل او را استهزاء مينمودند و بطور مسخره ميگفتند، اكنون عذاب خدا را بر ما فرود آور؟- لذا خداوند بسخن آنان اشاره كرده فرمود-.

(فَما كانَ جَوابَ قَوْمِهِ إِلَّا أَنْ قالُوا ائْتِنا بِعَذابِ اللَّهِ إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ‌):

پس نبود جواب قوم لوط جز آنكه گفتند به لوط اگر از راستگويانى عذاب خدا را بسوى ما نازل كن. و در اين هنگام بود كه (لوط)- بخداوند- عرض كرد:

(قالَ رَبِّ انْصُرْنِي عَلَى الْقَوْمِ الْمُفْسِدِينَ‌): پروردگار را يارى كن مرا- تا پيروز شوم- بر ملتى كه فاسدند و انواع معصيتها را انجام داده مرتكب كارهاى قبيح ميشوند و- بدينوسيله- موجبات فساد مردم روى زمين را فراهم ميكنند.