ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٤ - ترجمه

[سوره العنكبوت (٢٩): آيات ١ تا ٥]

(بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌)

(الم (١) أَ حَسِبَ النَّاسُ أَنْ يُتْرَكُوا أَنْ يَقُولُوا آمَنَّا وَ هُمْ لا يُفْتَنُونَ (٢) وَ لَقَدْ فَتَنَّا الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَلَيَعْلَمَنَّ اللَّهُ الَّذِينَ صَدَقُوا وَ لَيَعْلَمَنَّ الْكاذِبِينَ (٣) أَمْ حَسِبَ الَّذِينَ يَعْمَلُونَ السَّيِّئاتِ أَنْ يَسْبِقُونا ساءَ ما يَحْكُمُونَ (٤))

(مَنْ كانَ يَرْجُوا لِقاءَ اللَّهِ فَإِنَّ أَجَلَ اللَّهِ لَآتٍ وَ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ (٥))

ترجمه:

بسم اللَّه الرحمن الرحيم آيا مردم چنين پنداشتند كه بصرف آنكه بگويند ايمان (بخدا) آورده‌ايم رها شوند (و بر صدق اين گفتار امتحان نگردند) و ما امت‌هايى را كه پيش از ايشان بودند آزمايش نموديم البته خدا مى‌داند آنان را كه راست گفته و مى‌داند دروغگويان را.

آيا آنان كه اعمال ناشايسته (و نادرست) مرتكب مى‌شوند پنداشتند كه بر ما سبقت گيرند بسيار بد حكم ميكنند. هر كس بلقاء ما اميدوار است البته هنگام وعده خدا فرا رسد و او (بگفتار و كردار مردم) شنواى دانا است.