اى فرزندم البته آن (خير و شر افعال انسان) اگر بمقدار دانه‌ى خردلى باشد كه در دل سنگى (بزرگ) در آسمانها يا زمين بوده باشد، ميآورد آن را خدا البته خداوند دقيق آگاه است. اى فرزندم بپا دار نماز را و امر كن بمعروف و نهى از منكر فرما و شكيبايى كن بر آنچه بتو (از رنجها) رسد البته اين از اراده (و استوارى) در كارها است. و رخسارت را براى مردم به تكبر مگردان و راه نرو در زمين خرامان البته خداوند دوست ندارد تمامى متكبران خودپسند را. و ميانه رو باش در روش خويشتن و فراكش از آواز خود البته ناخوشترين آوازها آواز خران است. آيا نمى‌بينيد خداوند رام نموده براى شما آنچه را كه در آسمانها و آنچه در زمين است و فراوان نموده بر شما نعمت‌هاى خويش را آشكارا و نهانى و بعضى از مردم آنكه مجادله نموده در باره خدا بى آنكه دانش و دليل داشته و نه كتاب روشنى دارا باشد.

قرائت:

مثقال حبة: در سوره انبياء گفتيم كه اهل مدينه برفع و ديگران آن را بنصب مى‌خوانند.

و لا تصعر: تمامى اهل كوفه بجز «عاصم و ابو عمر و نافع» آن را «و لا تصاعر» با الف مى‌خوانند و بقيه بتشديد عين «و لا تصعر» خوانده‌اند.

نعمه: تمامى اهل مدينه و اهل بصره بجز «يعقوب و حفص» بصيغه جمع و ديگران آن را بصيغه مفرد خوانده‌اند.

فتكن فى صخرة: «عبد الكريم جزرى» در بعض قرءات خود آن را «فتكن» بكسره كاف خوانده است.

و اسبغ عليكم نعمه: «يحيى بن عماره» آن را با صاد «اصبغ» خوانده.

دليل:

مثقال: «ابو على» گويد: كسى كه آن را برفع خوانده- او را فاعلى براى فعل دانسته- و علامت تأنيث در فعل داخل نموده زيرا «مثقال» در معنى عبارت از سيئة