پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣١ - حكمت پيروى از دستورات الاهى

سيصد سال به قومش مهلت داد تا توبه كنند و به پيروى خدا تن دهند. پس از آن‌كه ششصد سال از عمر نوح گذشت و باز قومش ايمان نياوردند، آن حضرت دوباره تصميم گرفت در حق آنان نفرين كند. باز ملائكه به محضر آن حضرت آمدند و درخواست كردند نفرين نكند. حضرت نوح(عليه السلام) سيصد سال ديگر به قومش مهلت داد تا ايمان آورند. سرانجام نهصد سال از عمر آن حضرت گذشت و جز اندكى، ايمان نياوردند و از آن پس تصميم گرفت در حق قومش نفرين كند. پس خداوند اين آيه را بر او نازل كرد:

وَأُوحِيَ إِلى نُوح أَنَّهُ لَنْ يُؤْمِنَ مِنْ قَوْمِكَ إِلاّ مَنْ قَدْ آمَنَ فَلا تَبْتَئِسْ بِما كانُوا يَفْعَلُونَ؛[١] و به نوح وحى شد كه از قوم تو، جز آنان كه ايمان آورده‌اند ديگر كسى ايمان نخواهد آورد. بنابراين از آنچه مى‌كردند غمگين مباش.    سپس، حضرت نوح(عليه السلام) نفرين كرد و فرمود:

وَقالَ نُوحٌ رَبِّ لا تَذَرْ عَلَى الأَْرْضِ مِنَ الْكافِرِينَ دَيّاراً * إِنَّكَ إِنْ تَذَرْهُمْ يُضِلُّوا عِبادَكَ وَلا يَلِدُوا إِلاّ فاجِراً كَفّاراً؛[٢] و نوح گفت: پروردگارا! هيچ كس از اين كافران را بر زمين مگذار، كه اگر آن‌ها را واگذارى، بندگان تو را گمراه مى‌كنند و جز بدكار و كافر نمى‌زايند.

   پس از آن‌كه حضرت نوح(عليه السلام) در حق قومش نفرين كرد، خداوند به او