پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٢٣ - معيار سنجش ارزش انسان

وَإِذا ذُكِرَ الَّذِينَ مِنْ دُونِهِ إِذا هُمْ يَسْتَبْشِرُون؛[١] و چون خداوند به يگانگى ياد شود، دل‌هاى كسانى كه به آخرت ايمان ندارند، منزجر گردد و چون كسانى غير از او ياد شود، به‌ناگاه آنان شادمانى مى‌كنند.

   خداوند به حضرت موسى(عليه السلام) توصيه مى‌كند وقت خود را صرف كسانى كن كه زمينه هدايت در آنان وجود دارد و مى‌توان آن‌ها را با ياد خدا برانگيخت و با ياد خدا به آنان آرامش و اطمينان بخشيد. پس بيهوده وقت خود را صرف كسانى نكن كه تنها به دنيا و لذت‌هاى آن دل بسته‌اند و زمينه رشد معنوى در آنان وجود ندارد و نكوش كه آنان را به ياد خدا اندازى؛ چون كفر و شرك سراسر وجود آنان را گرفته و توجه دادن به خدا، جز بر نفرت و دشمنى‌شان با خدا نمى‌افزايد. پس موسى(عليه السلام) بايد از كسانى كه از ذكر خدا برتافته‌اند و تمام توجهشان به دنيا و لذت‌هاى آن معطوف گرديده، روى برتابد؛ چنان‌كه خداوند به پيامبر(صلى الله عليه وآله)مى‌فرمايد:

فَأَعْرِضْ عَنْ مَنْ تَوَلّى عَنْ ذِكْرِنا وَلَمْ يُرِدْ إِلاَّ الْحَياةَ الدُّنْيا؛[٢]پس از هركس كه از ياد ما روى مى‌گرداند و جز زندگى اين جهان را نمى‌خواهد روى بگردان.

معيار سنجش ارزش انسان

اگر نيك بنگريم، درمى‌يابيم كه ارزش وجودى ما در حد ارزش چيزى