پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٩٧ - بازتاب اعتقاد به ارتباط با خدا و بندگى او
و خداپرستان و ادعاى شرك و حتى ربوبيتـ فراموشى رابطه با خدا و درك نكردن مقام بندگى انسان و مقام ربوبيت و مالكيت پروردگار عالم است. وقتى انسان درصدد انجام گناهى برمىآيد، مثلا مىخواهد به نامحرم چشم بدوزد، اگر توجه داشته باشد كه همه هستىاش از خدا است و چشمى را كه به وسيله آن مىخواهد به نامحرم نگاه كند، خداوند به او عطا كرده، نورى كه در پرتو آن مىتواند ببيند خداوند فراهم آورده، و خداوند او را هدايت و راهنمايى كرده كه با آن چشم كجا را بنگرد و به كجا چشم ندوزد، در نهايت متوجه مىشود خداوند است كه سعادت و شقاوت انسان را رقم مىزند و او با آن نگاه شهوتآلود، نصيبى جز لذتى وهمى و خيالى و در كنار آن، خسارت، زيان، عذاب اُخروى، محروم گشتن از رحمت و عنايت خداوند و آمادگى براى انجام گناهان ديگر ندارد. كسى كه مىخواهد به سخن ناصواب و آواز نامشروع و حرامى گوش فرادهد، اگر توجه داشته باشد كه گوش و قدرت شنوايى را خداوند به او ارزانى داشته تا چيزى را كه مفيد، مورد پسند خدا و تأمينكننده سعادت ابدى است بشنود، حاضر نمىشود براى درك لذتى آنى و موقّت، عذاب ابدى و دور شدن از رحمت الاهى و محروم شدن از عنايتهاى خاص خداوند را بر خويش هموار سازد؛ چه رسد كه به مفاسد و گناهان بزرگ اجتماعى، بدعتگذارى در دين، گمراه ساختن مردم و شرك به خداوند آلوده گردد.
پس با توجه به اين كه وجه مشترك همه گناهان و مفاسد، فراموش كردن خدا است، جا دارد انسان پيوسته و در همه مراحل زندگى توجه