پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٥٢ - مؤمن و ويژگى سرزندگى و خلوت گزينى
مهربان بودن با مردم، خاصيت و اثر ارتباط با خداوندى است كه منبع بىپايان مهر و محبت است. قلب مؤمن، كانون محبت و عاطفه به مردم است و اين محبت، باعث مىگردد كه او در انديشه خدمت به مردم و ايجاد هماهنگى و همبستگى ميان آنها باشد. محبت به مردم، خاستگاه احساس مسؤوليت اجتماعى است كه از مظاهر آن، كمك و راهنمايى جامعه براى حركت در مسير صحيح براى رسيدن به آرمانهاى والا و متعالى است. ممكن نيست مؤمن چندان بىاحساس و فاقد احساس مسؤوليت باشد كه در برابر رنج و محروميت ديگران واكنش نشان ندهد و بىتفاوت باشد.
به هر حال، قلب مؤمن بايد زنده، بانشاط و فعال باشد و آن حزن و اندوهى كه در روايات از آن ستايش شده، حزن و اندوه سازنده است كه باعث تنبه، بيدارى، تضرع به درگاه خداوند و توبه از كردار ناپسند مىگردد، نه حزن بازدارنده كه باعث افسردگى و نااميدى و بىعملى انسان مىشود، حزنى كه پيامد آن دلمردگى است و باعث از دست دادن حال و نشاط براى انجام فعاليتهاى مثبت و عبادت است، حزنى كه باعث مىگردد انسان حال درس خواندن و نماز خواندن و صحبت كردن با ديگران نداشته باشد و حتى از همسر و فرزندان خود نيز فاصله بگيرد و با آنان ارتباط صميمانه و عاطفى نداشته باشد.
در مقابلِ حالت افراطىِ سپرى كردن همه اوقات با ديگران و خلوت نكردن با خويش، خداوند به حضرت موسى(عليه السلام) سفارش مىكند خلوتنشين باشد و چون فرش كه در خانه گسترده مىشود و جابهجا