پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٧٩ - تعيين حد و مرز ارتباط با ديگران

داشته باشند و ارتباط آنان با ناصالحان به عنوان ثانوى و در حد ضرورت باشد؛ يعنى براى هدايت و ارشاد يا كمك به آن‌ها. چون ممكن است افراد ناصالح، ضعيف و فقير و نيازمندِ يارى و كمك ما باشند و كمك به آن‌ها و حتى كمك به كفار غير حربى كه با ما در حال جنگ نيستند جايز است و در قرآن نيز بدان توصيه شده است:

لا يَنْهاكُمُ اللهُ عَنِ الَّذِينَ لَمْ يُقاتِلُوكُمْ فِي الدِّينِ وَلَمْ يُخْرِجُوكُمْ مِنْ دِيارِكُمْ أَنْ تَبَرُّوهُمْ وَتُقْسِطُوا إِلَيْهِمْ إِنَّ اللهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِينَ؛[١] خدا شما را از كسانى كه در [كار] دين با شما نجنگيده و شما را از ديارتان بيرون نكرده‌اند، بازنمى‌دارد كه با آنان نيكى كنيد و با ايشان عدالت ورزيد، زيرا خدا دادگران را دوست مى‌دارد.

   اين همان راه ميانه‌اى است كه در شريعت حضرت موسى(عليه السلام) مطرح گرديد و اسلام نيز آن را تأييد كرده و به يقين در آغاز شكل‌گيرى آيين مسيحيت و بعثت حضرت عيسى(عليه السلام) مورد توجه و عنايت بوده است. گرايش به رهبانيت، زاييده شرايط خاص و خطرناكى بود كه براى پيروان كم‌شمار آن حضرت به وجود آمد. آنان چون مورد آزار و اذيت يهوديان قرار مى‌گرفتند، براى مصون ماندن از آزار يهوديان و حفظ جان خود، مجبور بودند از شهرها خارج شوند و از جوامعى كه مشرك و يا يهودى بودند و سرسختانه به دشمنى و مخالفت با حضرت مسيح(عليه السلام)