پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٩٢ - ثبات و تغييرناپذيرى كليات احكام شرايع

ويژگى‌هاى آن دو پيامبر آسمانى را برمى‌شمارد. اين بشارت و تذكار، گوياى اين حقيقت است كه شريعت حضرت موسى(عليه السلام) تا زمان بعثت حضرت عيسى(عليه السلام) حجيت و اعتبار داشت و پس از آن بنى‌اسرائيل مى‌بايست به حضرت عيسى(عليه السلام) ايمان مى‌آوردند. همان طور كه با بعثت رسول خاتم(صلى الله عليه وآله) نيز شريعت حضرت عيسى(عليه السلام) نسخ گرديد و همگان موظف بودند به آيين پيامبر خاتم بگروند و بدان ايمان آورند. اما جمله «يَنْطِقُ بِمَا كَانَ فِي الاَْوَّلِينَ وَبِمَا هُوَ كَائِنٌ فِي الاْخِرِين» مؤيد آن دسته از آيات قرآن است كه از آن‌ها استظهار مى‌شود كه اصول شرايع يكسان است و اختلافى در كليات و اصول شرايعى كه بر حضرت نوح، ابراهيم، موسى، عيسى و پيامبر خاتم(عليهم السلام) نازل گشته نيست و اختلاف در شرايع، به جزئيات و امور فرعى مربوط است كه متناسب با شرايط و اقتضائات زمان بعثت تغيير مى‌يافته است. از جمله آن تفاوت‌ها و تغييرات، پاره‌اى از احكام است كه بر بنى‌اسرائيل حلال بود، اما چون آن‌ها عصيان و سرپيچى كردند، خداوند آن‌ها را برايشان حرام كرد تا بدين وسيله تنبيه شوند:

فَبِظُلْم مِنَ الَّذِينَ هادُوا حَرَّمْنا عَلَيْهِمْ طَيِّبات أُحِلَّتْ لَهُمْ وَبِصَدِّهِمْ عَنْ سَبِيلِ اللهِ كَثِيرا؛[١] پس به سزاى ستمى كه جهودان كردند و به سبب بازداشتن بسيارى [از مردم] را از راه خدا چيزهاى پاكيزه‌اى را كه براى آنان حلال شده بود حرام كرديم.