پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٦ - ٥ تفكيك آرزوهاى مفيد از آرزوهاى نكوهيده
كاخى پرزرق و برق داشته باشد، براى رسيدن به آن آرزو، راهى بس طولانى را فراروى خويش قرار مىدهد. او براى رسيدن به چنين آرزويى، بايد ساليان متمادى بكوشد و از راههاى مشروع و نامشروع سرمايهاندوزى كند تا با تهيه سرمايهاى كلان كه به قيمت غفلت از خدا و زير پا نهادن حقوق ديگران فراهم گردد، آرزوى خويش را عينيت بخشد.
كسى كه نعمتهايى را از خداوند درخواست مىكند تا بدين وسيله به عبادت بيشتر خدا و تقرب فزونتر به خالق خويش نايل گردد و همچنين زمينه خدمت بيشتر به خلق خدا را فراهم آورد، به دنبال آخرت است. همچنين او در كنار اين درخواستها، علامتهايى از خويش بروز مىدهد كه نشان مىدهند در پى نيرنگ ديگران نيست و از آن ادعا، پوششى براى كسب بيشتر سرمايه دنيوى براى اعمال خواستههاى نفس خويش نساخته است. بىترديد اين فرد، اهل آخرتطلبى و خداجويى است.
آرزوهاى طولانى ناپسند كه از دنيادوستى و عامل غفلت از خدا برخاسته، آن دسته از آرزوهايى است كه چهبسا سراسر عمر انسان را به خود اختصاص مىدهد و فكر و ذهن انسان را مشغول خويش مىسازد و توجه آدمى را كاملا معطوف به دنيا مىكند. مهم نيست اين آرزو، رسيدن به پول، پست، مقام، رياست دنيوى و حتى سمت معنوى، چون مرجعيت دينى باشد. چون اين عناوين، به خودى خود نبايد مطلوب باشد و اگر براى كسى مطلوبيت ذاتى داشته و هدف باشد، نكوهيده است و باعث انحراف از حق مىگردد؛ چنانكه از امير مؤمنان درباره رياستطلبى نقل شده: