پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٨٥ - الف) رعايت آراستگى ظاهرى و باطنى
حضرت موسى(عليه السلام) معصوم بود و معاشرت با نااهلان نمىتوانست در ايشان اثرگذار باشد. اين پندها، از مهم و جدى بودن مسأله رفاقت و معاشرت با ديگران خبر مىدهد؛ چه اين كه اگر ما بررسى كنيم، درمىيابيم كه بيشتر ترقى و تنزلها و فراز و فرودهاى معنوى، از تأثير رفيق بر روى انسان سرچشمه مىگيرد. پس بايسته است در گزينش دوست و رفيق دقت كنيم و كسى را براى معاشرت با خود برگزينيم كه انسان را به خدا دعوت كند و باعث توجه بيشتر انسان به خدا و دورى از دنيا گردد، نه كسى كه پيوسته از دنيا سخن گويد و علاقه و گرايش انسان را به دنيا افزون سازد و از توجه ما به خداوند و بندگى او بكاهد.
شرايط اساسى معاشرت با مردم
الف) رعايت آراستگى ظاهرى و باطنى
روشن شد كه از نظر اسلام، انزوا و عزلتگزينى پذيرفته نيست. پس خداوند راه ميانهاى مطرح مىكند و آن اين كه انسان در درجه اول با صالحان معاشرت كند و در شرايط خاص و استثنايى و در حد ضرورت، با افراد ناصالح معاشرت داشته باشد، آن هم با هدف ارشاد و راهنمايى آنها. طبيعى است كسى كه مىخواهد با افراد صالح رفاقت و معاشرت داشته باشد، در درجه نخست بايد به شناسايى آنها بپردازد و در درجه دوم، بايد شرايطى را فراهم آورد تا توجه آنها جلب گردد و در نتيجه ارتباط او با آنها برقرار شود. با توجه به اين مهم، خداوند دو شرط اساسى براى معاشرت با افراد صالح بيان مىكند و درباره شرط اول