پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٠٤ - بى مقدار شمردن ثروت دنيا و حسرت نخوردن بر آن

أَهانَنِ؛[١] اما آدمى آن‌گاه كه پروردگارش او را بيازمايد و گرامى دارد و نعمتش دهد، گويد: [چون شايسته اين گرامى‌داشت بودم] پروردگارم مرا گرامى داشت، اما چون او را بيازمايد و روزى‌اش را بر او تنگ سازد گويد: [به سبب اين ابتلا] پروردگارم مرا خوار و زبون كرد.

   واقعيت اين است كه نعمت‌هاى حقيقى و جاودانه خداوند، نعمت‌هاى اخروى هستند و برخوردار شدن از آن‌ها، نشان دهنده اكرام و عنايت خداوند، و محروم ماندن از آن‌ها، نشانه غضب و خشم الاهى است. اما نعمت‌هاى دنيوى، وسيله‌اى براى آزمايش انسان‌ها هستند و هم كسانى كه از آن نعمت‌ها برخوردارند و هم كسانى كه از آن‌ها محروم مانده‌اند، در معرض آزمايش خداوند هستند و به هيچوجه دارايى و ثروت دنيا، ناشى از عنايت و احترام خداوند، و محروم ماندن از ثروت دنيا، ناشى از تحقير انسان از سوى خداوند نيست.

   با توجه به اين حقيقت كه ثروت دنيا نشانه اكرام الاهى و توجه خاص خداوند به انسان نيست، ما مى‌نگريم كه در طول تاريخ، برخى از پيامبران و اولياى خدا به محروميت‌ها، سختى‌ها و گرفتارى‌هاى فراوان مبتلا گرديدند و در نهايت به شهادت رسيدند. اما در مقابل برخى از كافران و دشمنان خدا، از آسايش و نعمت‌هاى فراوان دنيا برخوردار شدند كه نمونه آن‌ها قارون است. خداوند درباره ثروت و گنج‌هاى فراوان او مى‌فرمايد:

إِنَّ قارُونَ كانَ مِنْ قَوْمِ مُوسى فَبَغى عَلَيْهِمْ وَآتَيْناهُ مِنَ الْكُنُوز