پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٦٥ - خردى و كوچكى مخلوقات در پيشگاه خداوند

را آماده پذيرش توحيد خالص گرداند، به خوبى در قرآن و روايات تبيين شده است و براى نمونه، به چند آيه كه بيانگر اين اصل است اشاره مى‌كنيم:

١. ضَرَبَ اللهُ مَثَلاً عَبْداً مَمْلُوكاً لا يَقْدِرُ عَلى شَيْء؛[١] خدا مثلى مى‌زند: بنده‌اى است كه هيچ كارى از او برنمى‌آيد.

٢. قُلْ لا أَمْلِكُ لِنَفْسِي نَفْعاً وَلا ضَرًّا إِلاّ ما شاءَ اللهُ؛[٢] بگو جز آنچه خدا بخواهد براى خودم سود و زيانى ندارم.

٣. وَاتَّخَذُوا مِنْ دُونِهِ آلِهَةً لا يَخْلُقُونَ شَيْئاً وَهُمْ يُخْلَقُونَ وَلا يَمْلِكُونَ لأَِنْفُسِهِمْ ضَرًّا وَلا نَفْعاً وَلا يَمْلِكُونَ مَوْتاً وَلا حَياةً وَلا نُشُوراً؛[٣] و به جاى او خدايانى براى خود گرفته‌اند كه چيزى را نمى‌آفرينند و خود خلق شده‌اند و براى خود نه زيانى را در اختيار دارند و نه‌سودى، نه‌مرگى، نه‌حياتى و نه‌رستاخيزى را.

   وقتى انسان خدا را به خدايى شناخت و معتقد گرديد كه مالك مطلق و حقيقىِ هستى خدا است و همه‌چيز محكوم اراده و مشيّت الاهى است، و نيز وقتى انسان پى برد كه نه از خود چيزى دارد و نه مى‌تواند مستقلا اراده انجام كارى را داشته باشد و اراده و كارى كه از او سر مى‌زند مستند به خواست و اراده الاهى است، تنها در مقام اطاعت و بندگى خدا برمى‌آيد. اين همان ديندارى خالصانه و اعتقاد به دين خالص و ناب است:

أَلا للهِِ الدِّينُ الْخالِصُ‌...؛[٤] آگاه باشيد: آيين پاك و خالص از آنِ خدا است.