پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٥١ - مفهوم ترس
است و اختيار و تدبير آن را خداوند به عهده دارد، انسان بايد از خداوند كه آفريننده گرگ و مسببالاسباب است بترسد. همچنين روشن است كه با نزول باران و جريان آن بر روى زمين، دانه گياه در درون خاك جوانه مىزند و رشد مىكند. اما چون
فعل و انفعالات درون خاك و دانه و نزول باران و تهيه مواد لازم براى احيا و جوانه زدن دانه و رشد آن همه با اذن و تدبير خداوند انجام پذيرفته است و عوامل ديگر واسطهاى بيش نيستند، قرآن كريم احيا و شكافتن دانه را به خداوند نسبت مىدهد و مىفرمايد:
إِنَّ اللهَ فالِقُ الْحَبِّ وَالنَّوى؛[١] خداوند شكافنده دانه و هسته است.
همچنين بخار آب پس از آنكه از زمين متصاعد شد، پس از سرد شدن، در دماى خاصى تبديل به باران مىگردد و از راه ابر بر زمين مىبارد. اما سبب و عامل اصلى نزول باران ابر نيست، بلكه خداوند است. چون خداوند خورشيد را آفريد تا بر درياها و آبها بتابد و بر اساس قانونى كه او در طبيعت گذاشته، وقتى دماى آب به درجه مشخصى رسيد، آب به بخار تبديل مىشود و به سوى آسمان متصاعد مىگردد. آنگاه بر اساس قانون الاهى، بخار آب در آسمان در دماى مشخص سرد و پس از تشكيل ابر و به وسيله جاذبه زمين، به سوى زمين كشانده مىشود. بنابراين، همه فعل و انفعالات: تبخير آب و
تبديل بخار به آب در آسمان و بارش باران يا برف، همه با تدبير و اراده خداوند انجام مىپذيرد. از اين روى قرآن نزول برف و باران از آسمان را به خداوند نسبت مىدهد و مىفرمايد:
[١]انعام (٦)، ٩٥.